İçinizde fırtına koparken sessiz kalabiliyor musunuz?

Kalabiliyorum… Hem de öyle bir sessizlik ki dışarıdan bakan, içimde neler döndüğünü asla anlayamaz. Gözlerim sakin, sesim dengeli ama içimde kopan o fırtına bazen beni bile ürkütüyor. Alışkanlık belki de; duygularımı göstermemek, her şey yolundaymış gibi davranmak. Çünkü öğrendim ki herkes her acıyı anlamıyor, bazısı merak eder, bazısı yargılar. O yüzden sustum çoğu zaman. Ama o sessizlik, öyle basit bir suskunluk değil… İçinde kelimeler birikiyor, boğazına düğümleniyor. Fırtına diner belki bir gün ama o sessizliğin yükü insanın içine çöreklenip kalıyor.

İçimde koca bir fırtına koparken dışarıdan baksan, sanki hiçbir şey olmamış gibi durabiliyorum. Sessizlik bazen kalkan gibi oluyor insana. Konuşsan yanlış anlaşılacak, anlatsan hafifletmeyecek… O yüzden susuyorum. Ama içim içimi yerken, kelimeler boğazıma diziliyorken, gülümsemeye devam ediyorum. Çünkü bazen insanlar duymaya hazır olmuyor içindeki sesi. Ve bazen de sen, o fırtınayı anlatacak kadar güçlü hissetmiyorsun kendini.