İnsanlar sevdiği şeylerden, kişilerden nasıl bu kadar kolay vazgeçiyor?

Babalar kolay kolay yorulmaz derler. İnsanlar neler yaşıyor evlatlarından vazgeçmiyor ortada hiç bir sebep yokken gitti bu kalpsizlik değil mi? O gittikten sonra dışlandım, tacize uğradım kaç kere, evimizin camına taş bile atıldı. Şimdi bu yüzden kimseye güvenim yok hep daha uzağım insanlara, özellikle erkeklere karşı. Benim günahım neydi, ne yaptım ben de bunları yaşamak zorunda kaldım. Evimize haciz geldi bizim o gittikten sonra borçları yüzünde. Eşyaların sahibi bize acıdı süre verdi. Birinin sana acıyarak bakması ne kadar kötü bir duygu biliyor musun? Diğerleri sevmesin onun acısı geçiyor bir şekilde ama bu yaşadığım şeyler hep aklımda ve geçmiyor acısı. Çocuktum ben yaş olarak ama yaşanmışlık olarak asla çocuk olmadım. Şimdi çocukça yaşamak istiyorum ama onuda çok görüyorlar, yaşının insanı ol diyorlar. Ćocukken kimse yaşının insanı gibi davran demedi ama hep övdüler olgun olduğum için. Neyse çok saçmaladım...