İçimizdeki gölgeyi gerçekten tanıyor muyuz, yoksa sadece görmek istediklerimize mi bakıyoruz?

İçimizdeki gölge dediğimiz o karanlık, gizli yanlarımız… Bence çoğu zaman gerçekten tanımıyoruz. Çünkü kendimizi tamamen dürüstçe görmek zor, özellikle karanlık ve rahatsız edici yönlerimizi kabul etmek daha da zor. Çoğu zaman, bilinçli ya da bilinçsiz olarak, sadece görmek istediklerimize, kendimizi iyi hissettiren ya da onayladığımız yönlerimize odaklanıyoruz.

Ama gölge dediğimiz kısım aslında bizi biz yapan, bastırdığımız, sakladığımız duygular, korkular, öfke ve zayıflıklar. Onlarla yüzleşmek cesaret ister. Kendimizi tam anlamıyla tanımak, bu gölgeyi de anlamak demek, aslında kendi karanlığımızı kucaklamakla mümkün olur. Sadece görmek istediklerimize bakarsak, yarım kalırız; gerçek özgürlük, karanlıkla barıştığımızda başlar.

İnsan kendi benliğini çok da tanımak istemez. Çünkü korkar ya da cesaret edemez. Bu da çok doğal bir his. Barındırabileceği çok fazla olgu var içinde. Bazıları ise keşfetmek ister, dürtüsü yoğundur. Ve adım adım ilerler, yavaş yavaş tanır. Bu doğru bir şey mi? Cevabını kendi de bilmez. Ama bir göz atmak her zaman iyidir. Bu soruya neredeyse hiç cevap gelmemesi de bir o kadar can sıkıcı tabi o kadar güzel bir soru ki çünkü.