Özlemin en sessiz haliyle yandığın an neydi ve o duyguyla nasıl baş etmeye çalıştın?

“Özlemin en sessiz hali, en çok gece yarıları geldi bana. Herkes uyurken, yalnızca ben ve düşüncelerim vardı. İçimde tarif edilemez bir boşluk, kelimelerle anlatılamayan bir ağırlık... En çok o anlarda yandım. O sessizlikte kendimle yüzleşmek zorunda kaldım. Ne kadar güçlü görünsem de aslında ne kadar kırılgan olduğumu anladım. Kendime zaman tanıdım, o derin boşluğa dayanmayı öğrendim. Her gün biraz daha güçlendim, ama o özlem hiç tam anlamıyla geçmedi. Bazen bir şarkıda, bazen bir kokuda, bazen de sadece bir anlık sessizlikte tekrar geri geldi. Yine de öğrendim ki, özlemle yaşamak, onunla savaşmak değil onu kabullenmekmiş. Çünkü bazen, en derin acılar bile bizi biz yapan şeyler oluyor.”