Lise sondayken yaşadığım bir olayın bana duygularımı kaybettirdiğini düşünmüştüm ama bir kişiye olan duygularınız kaybolsa bile kendi duygularınız asla kaybolmaz, her zaman sizinle. Zaten duygularımız olmasaydı yine de bize insan denebilir miydi? 🤔🙂
Benim için duygularını söküp atmak, ailem ve dostum dışında birine duygular edinmemek. Güzel bir Zen deyimini hatırlatı bana görüşün: duygular gelip geçsin ama onlara çay ısmarlama
En son ne zaman hatirlamiyorum ama çok zor birsey. Yani insanin kalbinde ve aklinda bir kere yer edinen bir kisiyi oradan çikarabilmek çok zor. Bir kere çikardiktan sonra bile senin kalbindeyken biraktigi izleri atmak daha zor. Durdum yerde her an aklina gelebilir. Bazen kontrol disi olur. Birden bire olmasi sadece karsidaki kisinin sana ettigi büyük bir ihanet olursa mümkün gibi. Bence birini tamamen aklindan ve kalbinden atmanin yolu zamanin geçmesi ve kendini baska seyler üzere gelistirmen veya odaklaman. Bir anda unutmayi beklemek olmaz zaten.
Duygularımı söküp atmayı değil de duygularımı açıklamaya çalışıyorum. Duyguları mantıklı ve olması gerekiyormuş gibi görüyorum. Duygularımızın bizden gitmesine sebep olan durumlardan birinin bize yük olmasından kaynaklandığını düşünüyorum. Yolu yok etmek değil, yaşamak bence her anlamda.
Yakın zamanda yaptım. Ne var ne yoksa kırdım parçaladım ve hala kırıklar biraz acı veriyor ama şimdi daha iyi olacağıma inanarak kendi yolumda yürüyorum.
Anlaşılmak için attım ve hastanelik oldu bunca zaman vurulan ben olduğuma ragmen artık ben öldüm yaşayan cesetim hiçbir şey yapmıyorum sadece dalıyorum💔