Sanki herkesin hayatı akıyor da bi ben başarısızım yerimde sayıyor gibiyim bu psikolojiden nasıl çıkacağım?

Ama düşünmeden duramıyorum emeklerime ailemin emeklerine üzülüyorum ne iş yaptığımı sorduklarında annemin kendi işimi yaptığımı gururla söylemesini istiyorum şimdi kasiyerlik yapacağım kime söylesem boşuna okudun diyor çok yoruldum

Kötü hissedebilirsin de bu kadar başkalarını ya da anneni düşünürsen hayatı kendine dar edersin. Tek sen deiilsin ki çok var kendi işini yapmayan insan. En azında para kazanıyorum iş bulabilmişim diye bence kendini teselli et

Nasıl başa çıkıyorsunuz

29 yaşındayım antidepresana başladım sonra baba evine sığamadım masozluk öğrendim onlar başka iş yaptigimi biliyorlar ama masozluk yapıyorum patlayacam diye de korkuyorum öyle yalpaliyorum yani

Kendi işiniz ne acaba

grafikerim

Off her şey o kadar zor ve yorucu ki

sorma bazısı çok ballı direkt her şey önlerine geliyor ben çabala çabala hep aynı yerdeyim kendimi en az 70 yasinda hissediyorum görüntü olarakta çöktüm kafam hep ama hep dolu uyurken bile dinlenemiyorum yaş 29 35 falan görünüyorum

Ben kaç iş değiştirdim benimle mezun olan arkadaşlarımdan birisi yurt dışına gitti diğeri bölümden iş buldu falan herkes öyle rahat ki sadece ben uğraşıyor gibiyim en son bari bj iş bulup para kazanayım dedim onuda içten içe istemiyorum ailem işe başlayayım diye bir sürü masraf yaptı başlayayım diye bekliyorlar bende istiyorum aslında para kazanmayı ama içten içe çok üzgünüm