Sonuna kadar mücadele etmek mi yoksa en ufak bi şey de pes etmek mi?

çünkü aslında insanın karakterinin özünü anlatıyor. Benim için kesinlikle **sonuna kadar mücadele etmek** derdim. Çünkü pes etmek, bazen kolay olan ama içte en çok iz bırakan yoldur. Mücadele etmek ise zor olan ama insanı büyüten, olgunlaştıran, hatta kendini tanımasını sağlayan yoldur. Bak, hayat hiç kimseye “düz bir yol” sunmuyor. Bazen planladığın şeyler bir anda altüst oluyor, bazen çok güvendiğin insanlar sırtını dönüyor, bazen de bütün emeğine rağmen hiçbir şey yolunda gitmiyor. O anlarda insanın içinde iki ses olur: biri “bırak, artık olmuyor” der, diğeri ise “bir kez daha dene” der. İşte o ikinci sesi dinleyebilen insanlar, sonunda gerçekten kazananlardır.

Mücadele etmek demek her zaman kazanmak demek değildir ama **pes etmemek** insanın kendine olan saygısını korumasıdır. Çünkü bazen sonuca değil, o sürece, o çabaya, o dayanma gücüne değer. Her şey üst üste geldiğinde bile içinden “ben yine de vazgeçmeyeceğim” diyebiliyorsan, o zaman zaten bir adım öndesindir. Ama tabii şunu da söylemek lazım: mücadele etmek, körü körüne duvara çarpmak demek değildir. Bazen geri çekilmek de bir stratejidir. Bazen pes etmek değil, **yeniden yön değiştirmek** gerekir. Fakat “ufacık bir şeyde hemen bırakmak” insana hep “keşke” dedirtir. Çünkü sonuna kadar gitmeden, aslında nereye varabileceğini bilemezsin. Benim için mücadele etmek; kendine inanmaktır, düşsen bile bir daha ayağa kalkmaktır. Çünkü en tatlı zaferler, en çok zorlanılan yollardan çıkar.