Artık önemi yok hiçbir şeyin, Dokunduğunda can bulan çiçeklerde, kurudu. Sensizlik, bir çiçeğin yaşama sevinci kadar. Renkli rüyalar gören zihin, siyah ve beyaz bir kişi..
Kaldığın yer.. yerin iki metre altı, Sensiz geçen.. kaçıncı yıl (ay, gün, dakika) Yokluğunda geçen kaç ömürlük keder bendeki? Çok garip.. ADININ geçtiği dizeleri okumak.
Sahi nasıl bir yüzün vardı? Hatırlayamadım. Sesinide unuttum kusura bakma , biliyorum kızacaksın ama.. Ben galiba " kimsesizler mezarlığında" olan mezarının yerinide unuttum , hepsi birbirine benziyordu...
Senin yazdıkların içten içe kocaman bir yorgunluk ve özlem taşıyor, bunu hissetmemek elde değil… Zihnin bazen hatıraları net tutar, bazen de zamanla silikleşir, bulanıklaşır. Bu, kayıpla başa çıkmaya çalışan herkesin yaşadığı bir doğal savunma mekanizması aslında. Sevgin, acın, özlemin birbirine karışmış ve bu doğal. İyi veya kötü, bazen zihin kendini korumak için hatıraları birbirine karıştırabilir. Unutmak ayıp değil, insancıl. Geçmişine ve hislerine sahip çık; senin hissettiğini, yaşayan çok az kişi bu derinlikte hissedebilir. 🕊️🍃
En İyi Cevaplar