Ateistler dünya hayatınız son bulmadan Allah'a inanın ve iyi işler yapın amaçsız nasıl mutlusunuz?

Neymiş amacınız ahiret yoksa eğer dğnyalık ye iç, seviş, yat bu kadar! Hiç mi sorgulamdınız nereden geldim? Nereye gidicem amaxım nedir ben bunun için var olmuş olamam. İnsan sadece ye iç yat dünya kazanmak için mi var oldu biz bu kadar değiliz fark edin artık. Ruh yoksa beden bir hiç.

Anlat o zaman neymiş vsr olma amacımız söyler misin peki. Neden dünyadayız neden varız yemek içmek sevişmek için mi üremek için mi. Dünya hayatı bu kadar işte çalış kazan ye iç ama ölüm herkesin gerçeği değil midir?
O zaman hayatı bir kez daha sorgula. Neden varsın? Eğer allah inancı yoksa değeri olmayan varlıklar oluruz.

Sorgulamak ama dolu şekilde kesinlikle Allah'a götürür.
Ama sorgulamadan yaşamak dünyaya bağlar ve hayat öylece boşa geçen bir ömre dönüşür.
Dünya bize lazım kendimizi ispat etmek için ama kime? İnsanlara mı? Allah'a mı?

Kuran'da bunu bizim seçtiğimiz söyler o zaman her şey sana gösterildi kabul ettin sınavlarını yollarını, söz verdin şimdi sözünü tutmak için buradasın. İrade ve Ruhun gibi önemli şeylere sahipsin Allah'tan bir parça taşıyorsun

Ben sizin Rabbiniz değil miyim?” dediklerinde, onlar: ‘Evet, şahidiz.’ dediler.
(A’râf, 172)

Bugüne kadar hiçbir bilim dalı, bilincin ne olduğunu, nasıl ortaya çıktığını, ya da öznel deneyimi (senin “sen” oluşunu) maddesel bir şekilde açıklayamamıştır.

Beyni ne kadar incelersek inceleyelim, düşüncelerimizin neden oluştuğunu, kim tarafından hissedildiğini çözemedik.

Bilinç, maddeyle açıklanamayan; fizik yasalarının dışına taşan bir “benlik farkındalığı”dır.
Ona ruhumdan üfledim...” (Hicr, 29)

Kur’an, bilincin, yani “canlılığın farkında olan öz”ün, Allah’tan bir ruh parçası olduğunu bildirir.

Yani senin benliğin, düşünmen, hissetmen maddenin ötesinden gelen bir kaynağa sahiptir.
“Maddenin kendi başına bilinç üretmesi, kalemin kendi kendine şiir yazması gibidir.”
Bilinç, programlanamaz, kodlanamaz, tartılamaz.
Öyleyse “Ben kimim?” sorusunun cevabı, seni Yaratan’a çıkar:
Sen sadece bir beden değil, O’nun sana emanet ettiği şuurun taşıyıcısısın.

Allah’tan bir parça taşımak” ifadesi mecazîdir, literal değil. Kur’an’da ‘Ruhumdan üfledim’ (Hicr 29) ifadesi, Allah’ın insana özel bir bilinç ve irade verdiğini anlatır — O’ndan bir enerji, bir öz, ama O'nun Zâtı'ndan bir parça değil.

Bu, şirke değil, şirki reddetmeye götürür. Çünkü bu ruh, insanın benlik, ahlak, sorumluluk ve tefekkür kapasitesidir. Bu yönüyle insan, hayvanlardan ayrılır ve Allah’a karşı sorumlu olur.
Bilimsel olarak bilinç hâlâ bir “hard problem”dir.
Roger Penrose bile bilinci kuantum süreçlerle açıklamaya çalışırken deterministik fiziğin yetmediğini kabul eder.
Yani bilim bile “bilinç” denen şeyin salt maddeden değil, bilinmeyen bir kaynaktan geldiğini sezmekte.
Tanrı’ya insan sıfatı atfetmiyoruz; Tanrı, insanı kendine kul olacak şekilde bilinçli ve özgür yaratmıştır.
İfade edilen konuşmalar ve emirler, insanın anlayabileceği dilde anlatılmıştır; bu, Tanrı’yı insanlaştırmak değil, kulun idrakine uygun tebliğdir.

✨🥰

Yok olma ahiret inancı yoksa bu dünyanın ne amacı var ye iç seviş yat bu mu? Eminim atisestlerin çoğu mutsuz olduğuna

Evet ama Allah'ın rızası ve sevgisi için yarısan da insanlar var evet çok azlar ama allah bunu istiyor bizden inanıp iyi işler yapmak.

Yok olma ahiret inancı yoksa bu dünyanın ne amacı var ye iç seviş yat bu mu? Eminim atisestlerin çoğu mutsuz olduğuna