Her işi kendim halletmeye çalışmaktan bütün dişil enerjimi kaybettim galiba. Dişil enerjiyi geri getirmenin bir yolu var mı kızlar?

Karşına çıkan insan baban olmayacak sonuçta. Babanı sen seçmedin ama hayatına alacağın kişiyi sen seçeceksin. Daha azına tamah etme.

Gerçekten sevildiğini hiç mi hissetmedin?

O zaman ya sen prenses gibi hissettirecek erkeklere ilgi duymuyorsun ya da hep yanlış yer yanlış zaman muhabbeti. Yalnızlıkla nasıl başa çıkıyorsun?

Bunları birlikte üstlenecegin birisinin yanında olması kendini daha iyi hissettirir. Bu kadar kapalı olmasan mi acaba? :)

Yalnız kalma süresi uzadıkça daha seçici oluyor insan. Zaman geçtikçe daha da çok dikkat etmen muhtemel. Seni bu kadar çok yoracak, yıpratacak neler yaşadın diye merak ediyor insan.

Tekrar bahsettirip hatırlatmak, canını sıkmak istemezdim. Ama herhangi bir şey söylerken nelere dikkat etmem gerektiğini de hakkında bilgi sahibi olmadan bilemezdim.
Her insanın kendi yaşadığı ağır gelir. Çevrendeki insanların kabul etmesine veya onaylamasına gerek yok. Sen biliyorsun sonuçta neler hissettiğini ve neler yaşadığını. Bu kadar merhametli olmak zorunda miydin? :)

Seni sandığından daha iyi anlıyorum :) Merhamet güzel şey elbette. İnsan olduğumuzu hatırlatan nadir hislerden. Ama fazlası? İnsanı s. lak yerine kovulduğunu hissettirmez mi? Ben karşımdaki insan bana değer versin diye veya nasıl anlatsam bu merhametin değerini bilsin diye değil de sadece hakettiği için birşeyler yapanlardanim. Ama senin kendinden verislerini çevrendekiler hak ediyor mu bilemiyorum. Orada bir soru işareti kaldı aklımda.
Kendinde seveceğin bir özelliğini daha söyleyeyim sana. Kendini çok güzel ifade ediyorsun. :)

Saçmalamayacagima söz versem özelden devam eder miyiz muhabbete?

Gizliden çıktım