Üzgün olduğunda ona koştuğun biri var mı?

Üzgün olduğumda kendi başımın çaresine ben bakıyorum, kimseye koşmuyorum, kendimle dertleşiyorum, çünkü biliyorum ki beni kimse anlamayacak, içimdeki buhranı kimse anlamayacak, yana yakıla kimselere anlatmamaktan yanayım kendimi, yana yakıla anlattıklarım zamanında pişman etmişlerdi beni, annem pişman etmişti beni, öylece bıraktı beni, yarım bıraktı, kendimi tamamlamak bana düştü, o anı hiç unutamıyorum, onun için kendi işimi kendim çözümlerim, her ne kadar kendime yetsem de arada bir saçlarımın okşanmasını istiyorum bir sözde de geçtiği gibi. İnsanlar beni istediğim gibi teskin etmiyor, onun için ben tek tabanca takılıyorum, kendimdeki kasveti yine kendim alıyorum, üzüntümü kendimle gideriyorum, kendime sığınarak, tabii ki dua da ediyorum, kutsala sığınıyorum, O'nun kapısına gitmek de iyi geliyor kendimi onarmama, dua etmek de terapi bana göre.

Üzgün olduğumda koştum yastığım ve yorganim... Yorganimi kafama çekip yastığıma sarılıp ağlarım.

İzzet Güllü var