Kötü bir gün geçirdiğinizde arayabileceğiniz ya da yanına gidebileceğiniz biri var mı hayatınızda?

Kötü bir gün demeyeyim de kötü bir dönemden geçiyordum ve bunu etrafımdaki insanlara yansıtıp onların da enerjilerini düşürmemek, benim için endişelenmelerini engellemek için mümkün olduğunca problemleri kendi içimde çözmeye çalışıyordum. Fakat ne yaparsam yapayım hiç bir şekilde kendimi iyileştiremediğim gibi gittikçe de daha kötü bir ruh haline giriyordum. Bu böyle devam ettikçe artık kendimi ölüme ikna ettiğimi, ölmek fikrinin sanki beni bütün problemlerimden kurtaracak ışıldayan bir çözüm olarak zihnimde yer edinmeye başladığını fark etmeye başlamıştım. Bu fikre teslim olmamak için gücümü son bir hamleyle toparlayıp yaşadığım problemleri bilecek kadar yakın olduklarını düşündüğüm arkadaşlarımı aramaya karar verdim. Fakat hiç kimse telefonuma cevap vermemişti. Ki bunlardan birinin evinin kredi kefili, diğerinin nikah şahidi, diğerinin sevgilisiyle arası her bozulduğunda ara bulucusu, bir diğerinin de hem lise hem üniversite arkadaşıydım. Telefona cevap vermedikleri gibi hiç kimse o akşam geri donus de yapmamıştı. Halbuki saat çok geç değildi. O an kendi kendime çok daha fazla üzülüp çok daha içerlesem de sonradan kafama dank etti ki bu hayat herkesin yalnızca kendisi için yaşadığı bir hayat ve hiç kimsenin hiç kimseye hiç bir borcu yok. İyilik de dahil sevgi de. Bu benim için pozitif yönde bir kırılma noktası oldu ve o noktadan sonra kendimi iyileştirebilmek için daha çok çalıştım daha çok çabaladım. Şu an tamamen iyileştim diyemem fakat görece çok daha iyiyim ve daha da iyi olmaya dair umutluyum. O insanlara kızmamaya çalışsam da her birini hayatımdan çıkardım. Beni o hale getiren trajedinin paydaşlarıyla yüzleştim. Bu dönem içinde sadece yanımda durmasını umduğum halde beni terk eden kız arkadaşımın açı katsayımı arttıracak her hamlesiyle yüzleştim ve onu içimde öldürdüm. Velhasıl beni geriye götüren, zihnimi çürüten, kalbimi acıtmaktan çok daha öteye geçip sızısını etimde, kemiğimde, tırnağımda hissettiğim tüm yüklerimden kurtulmaya başladım. Hala yasını tuttugum bir kaç şey var elbette sonuçta böyle olması benim isteğim değildi ama ölmesi gerekenin ölmesi gerçeğine karşı gelip kendime ihanet edemezdim.


Niyeyse soruyu görünce bi an bam telime dokunulmuş gibi hissedip içimi dökme gereği duydum. Toparlayıp soruya cevap vereceksem de; hayır hiç kimsem yok ve sanıyorum artık olmasını da istemiyorum çünkü öğrendim ki sadece kendisine yaslanan dik yürüyebiliyor :)

Evet var

Çok var