Kendine olan saygın mı yoksa duyguların mı daha güçlü?

Bu, insanın içinde çatışan en sessiz ama en derin savaşlardan biri. Duygular, yoğun gelir, anı sarar, insanı kendine çeker. Hele ki sevgi, özlem, tutku gibi hislerse… içini deler geçer. Ama kendine olan saygı, gece herkes gittiğinde seni ayakta tutan şeydir. O bir omurga gibidir. Eğilirsen bile kırılmazsın onunla. Bazen duygular öyle güçlü olur ki, insan kendini bile hiçe sayar. “Ben bunu yapmam” dediğin şeyleri yaparsın. Sessiz kalırsın, beklersin, verir durursun. Ama sonra bir gün aynaya bakarken şunu sorarsın:

“Peki ya ben? Ben hâlâ kendime sadık mıyım?”

Bence duygular çok güçlü olabilir ama kendine olan saygı seni uzun vadede koruyan, toparlayan şeydir. Duygular geçer, saygı kalırsa insan yeniden kurabilir kendini.