Nefret ettiğiniz birini, muhtaç durumda görmek size ne hissettirir?

Nefret ettiğim birini muhtaç görmek bana zafer değil, bir ağırlık hissettirir. Çünkü o an anlarım ki, insaniyet duygusu nefretin bile önüne geçebiliyor. Elimde güç varken, acı çekeni ezmek kolay; ama gerçek olgunluk, o gücü kullanmadan da insan kalabilmekte saklıdır.

Belki içten içe “hak etti” diyen bir ses olur zihnimde ama ona yardım etme ihtimalini düşününce, kendi değerlerimi de yeniden tartarım. İyilik, karşılıksız yapıldığında anlam kazanır; sadece sevdiklerimize değil, kalbimizi kıranlara karşı da vicdanlı olabiliyorsak gerçekten güçlü bir ruh taşıyoruzdur.

Sonuçta, düşenin halini görüp “oh olsun” demek bir anlık tatmin yaratır ama yardım etmeden dönüp gittiğimiz her adım, içimizde bir şeyleri eksiltir. Belki yardım etmem, ama küçülmemeyi seçerim. En azından içimdeki karanlığa yenilmediğimi bilirim.

Umursamam hacı abla