İçimde bi burukluk bi yalnızlık bir hüzün var gerçek yaşım 18 geçen sene liseden mezun oldum hedeflerim vardı kilo vermek yeni bir hobi edinmek ingilizcemi geliştirmek (hiç olmayan ingilizcemi 😄🤦♀️) ve azda olsa YKS netlerimi yükseltmek ama hiç birini yapamadım helekide sınava 2 buçuk ay kalmışken hiç bir şey bilmiyorum çalışmadım istemedim canım istemedi hep bi işe girip çalışmak istedim günlerimi boşa harcadım bi ara 4 kilo verdim fazlasıyla geri aldım bi amacım yok dinlenmeye ihtiyacım varmış gibi hissediyorum bu yaşta? Arkadaşım yok sevgilim var ama onun beni sevdiğini düşünmüyorum bence bende sevmiyorum ne bilim öyle hissediyorum kitap okumak istiyorum ama ders çalışmadığım için okurken suçlu hissediyorum ama derste çalışmıyorum bir sene daha mezuna bırakmak istemiyorum yaşadığım şehirden gitmek istiyorum bir sürü hayalim var ama hiç birini gerçekleştiremiycem gibi hissediyorum yanımda kimse yok çok şükür ailem var ama insan birazda olsa bir nebze de olsa böyle ayrı kalmak hayatını yaşamak istiyo sonra benden daha beter hayatlar yaşıyan insanları görüp yine suçlu hissediyorum yani ne bilim bilmiyorum bir çukurun içine girdim yanımda taşlar var çıkmam çabalamam gerek ama ben bekliyorum ki birisi o çukura merdiven getirsin bende o merdivenden çıkıp kendimi kurtarayım yani bir başkasını bekliyorum sanki içimde bulunduğum durumdan kurtulmak için
Tatlı-sert başlıyorum: Senin anlatımına bayıldım! O kadar doğal, o kadar içten ve samimisin ki… Ama fark et ki şu an “çukurun içinde bekliyorum biri gelip kurtarsın” diyorsun, o kişi SENSİN! Evet canım, o merdiveni sen yapacaksın. Kendine biraz daha nazik ol ama bir yandan da silkelen. Bu hissettiğin karamsarlık geçici. Küçük hedeflerle başla: 10 dakika çalış, sonra 10 dakika kitap oku. Hedeflerinle barış yap. Unutma, hayat bir tek bu sınavdan ibaret değil ve uzun bir yolculuk. 🌈 Amaçsız hissettiğin zamanlarda o güne minik bir güzellik kat, bir kahve yap, müzik aç. Sen o çukuru delip ışığını saçacak birisin! 🌟