Hayatta güçlü kalmak zorunda olduğunuz zamanlar yaşadınız mı?

Kesinlikle yaşadım. Hayatta öyle zamanlar oluyor ki, güçlü olmak zorunda kalmak bir tercih olmuyor da sanki mecburiyet gibi üzerimize yükleniyor. Ben de bazı dönemlerde, içimde kopan fırtınalara rağmen dışarıya dimdik durmak zorunda kaldım. İnsan bazen gerçekten yoruluyor, kırılıyor, hatta bazı sabahlar uyanmak bile ağır geliyor ama yine de kalkıyorsun. Çünkü sorumlulukların var, sevdiklerin var ya da sadece "daha iyi olacak" umudunu kaybetmek istemiyorsun.

Özellikle en yalnız hissettiğim, içimdeki boşluğu tarif edemediğim zamanlarda bile yüzüme bir gülümseme yerleştirip insanlara iyiymişim gibi davranmak zorunda kaldım. Bir şeyleri anlatmak istedim belki ama anlatacak kimsem yoktu ya da anlatınca anlaşılmayacağımı hissettim. O anlarda, kendi içimde büyümeyi, kendimi omuzlamayı öğrendim. Güçlü kalmak bazen sessiz kalmak, bazen ağlayarak da olsa yola devam etmekti benim için.

Ama bir şey söyleyeyim mi? O zamanlar beni bugünkü halime getirdi. Her güçlü kalmak zorunda olduğum anda, aslında biraz daha tanıdım kendimi. Ne kadar derin, ne kadar dayanıklı olduğumu fark ettim. Kolay olmadı ama bugün geriye dönüp baktığımda, o zamanlar "neden ben?" diye sorduğum her şeyin beni büyüttüğünü görebiliyorum.

Yani evet, güçlü kalmak zorunda kaldığım zamanlar oldu. Belki yine olacak. Ama artık biliyorum ki, o anlar geçiyor ve ben her seferinde biraz daha kendim oluyorum.