Kendi kendinizin her şeyi olmayı öğrenebildiniz mi?

İnsanlara güvenim kalmadığında öğrenmek zorunda kaldım, sığındığım limanlarım oldu lakin o kadar az ki. En nihayetinde anladım ki; kendi kayığımı kendim çekmezsem bir arpa boyu yol alamam, başkalarının insafına ve onayına bırakamam kendimi, insan bu canı istediğinde önemser, değer verir, keyfine göre hareket eder, benim kendi ellerimden sımsıkı tutmam gerekiyor , kimseden bir şey görmeyince ben kendimin her şeyi oldum, kendime psikologluk da yapıyorum, böylelikle terapi parası da vermiyorum, kendime yardım etmek için bir sürü kitap okuyorum, herkes şanslı olmuyor, coğrafya çok önemli lakin insan kendi şansını da kendi oluşturabilir pes etmeyip çabalarsa.

mecbur bırakıldık bazı şeylere. Mesela kendimize “birşey olmaz, olur arada öyle aksilikler, takma kafana” demeyi öğrenmek zorunda bırakıldık. Başaramadıklarınız için öfkelenmemeyi öğrenmek zorunda bırakıldık. Kendimizi sevmeyi öğrenmen zorunda bırakıldık. Kendi sesimizin tınısında ısınmak zorunda bırakıldık, çünkü yalnız bırakıldık. Yetebildik mi, günün sonunda? Özsevgi biraz da, yetemediğin halde, yapabildiğin kadarını takdir edip, sırtını sıvazlamak değil midir? Onu bile yine kendimiz yapmak zorunda bırakıldık.