Depresyona girmeye bile vaktiniz yok mu?

Tebrikler, modern dünyanın en büyük başarısızlıklarından birini başardınız: Çöküşe bile vakit bulamıyorsunuz! Eskiden insanlar depresyona girmek için kendilerine geniş zamanlar ayırır, üzülmenin tadını çıkarır, melankolik yürüyüşler yapar, içli şarkılar eşliğinde pencereden dışarı bakardı. Ama siz? Sizin depresyona bile girecek vaktiniz yok!

Sabah alarm çalar, zaten yorgunsunuz ama kalkmak zorundasınız. Kahvaltı? Yok, belki bir bardak çay. İşe veya okula yetişmek için koştururken “Bu hayatın anlamı ne?” diye düşünmek istersiniz ama trafik ışığı yeşile döner. Düşünceleriniz bile sıkıştırılmış zaman dilimlerinde yaşamak zorunda. Öğle arasında biraz hüzünlenmeyi denersiniz ama yetiştirmeniz gereken işler var. Akşam eve dönersiniz, yorgunluktan depresyona girmek bir yana, dizi açıp uyuyakalırsınız.

Peki ne yapmalı? Depresyona girmek için randevu mu almalı? Ajandaya mı yazmalı? "Salı 18.45 - 19.30: Derin varoluşsal kriz"? Belki de modern çağın en büyük ironisi burada: Hayatta kalmak için o kadar meşgulsünüz ki, varoluş sancısı bile lüks kaçıyor.

Ama merak etmeyin, sistem çalışıyor. Çünkü gerçekten depresyona girecek olsanız bile, markete gidip süt almanız gerektiğini hatırlarsınız ve derin düşünceler yerini “İndirimde ne var acaba?” sorusuna bırakır. Sonra da "Neyse, depresyona girmeye vaktim yok zaten" diyerek yola devam edersiniz.