Yaşama sevincim yok...Çok içime kapandım.

yaşama sevincim kalmadı. durduk yere ortada hiç bir şey yokken ağlıyorum hemde hıçkıra hıçkıra. hiç kmseyle konuşasım yok. içimden gülmek gelmiyo. öyle bi şansım olsa kendimi odama kapatıp 10 sene dışarı çıkmam. hep böyleydim ama son zamanlarda fazlalaştı. çok içime kapandım. hayatın anlamını kaybetmiş gibiyim.bu duruma çok üzülüyorum çok kafama takıyorum. yaşıtlarımın geniş bi arkadaş çevresi var. her gün bi yerlerdeler geziyolar tozuyolar. benim tek bi tane ama tek bi tane arkadaşım yok. çok aciz ve mutsuz hissediyorum kendimi. nolur bana bişeyler söyleyin. dün akşam intihara yeltendim. annemn haberi yok. gerçi olsada çok umrunda olcağnı sanmıyorum. bişey bilmiyo ama bu kadar içime kapanıklığımı problemli olduğumu görmesine rağmen gel seni bi psikoloğa götüriyim bile demedi. onu sevmek için,kimseyi sevmek için tek bi neden göremiyorum. herkese burnuma kadar nefret doluyum
Yaşama sevincim yok...Çok içime kapandım.
Cevapla