Aslında hayatımda belli dönemlerde büyük hedefler koydum, bazılarına ulaştım, bazılarına ise yaklaşamadım bile. Ancak son zamanlarda hedef odaklı bir yaşam yerine, daha çok anı yaşamaya ve akışta kalmaya çalışıyorum. Çünkü fark ettim ki, sürekli bir hedefe odaklanmak, bazen insana stres ve hayal kırıklığı getirebiliyor. Şu anda kendimi zorlamadan, küçük mutluluklar peşinde koşarak daha dingin bir hayat sürmeye odaklandım. Belki bu da bir hedef sayılır.
Bazen sürekli olarak ulaşılmaya çalışılan bir hedefin olmasına rağmen, o hedefin zamanla değişmesi veya dönüşmesi de normal. Hedeflerimin peşinden gitmek, onlara adım adım yaklaşmak önemli olsa da, bazen bir şeyleri sürekli hedef almak, o şeyi idealize etmek, daha büyük bir anlam arayışına dönüşebilir. Kimi zaman da hedeflerim, yolculuk sürecinde öğrendiklerimle şekillenir ve bu süreç de kendiliğinden bir hedefe dönüşebilir. Ulaşamamak değil de dönüştürebilmek önemli.
Evet var. Yani sürekli aklımda plan yapıyorum başarıcam şu şekilde yaparsam olucak bu sefer tamamlıycam gibi ama gerçekten olmuyo. Büyük bi eksik var onu bulursam tamamlıycam inanıyorum yinede pes etmiycem yolun sonuna kadar gidicem. Ama sen o görseldeki yolun sonuna biraz zor gidersin kuzum efor yetmez 🤣🤣
Uzun vadeli hedefler eskiden olduğu gibi koymuyorum. Çünkü engeller çıkınca bu daha üzücü oluyor. Bazen anında yaşamayı tercih ediyorum. Çoğu hedefime vaktinde ulaştım. Mutluyum✨
Düzenli olarak tek yerde yaşamak... çünkü iki şehir arası o kadar mekik dokuyorum ki yorucu oluyor üstelik aynı ülke bile değil Türkiye ve diğer ülke arası mekik dokuyorum insallah başarıcam tek yerde kalmayı
Belli bir motivasyona ihtiyaç var elbet. Zamanla o motivasyon azaldıkça, devam etme isteği de otomatik olarak azalıyor. Sürekli motivasyonu diri tutmak gerek ama o da zor bir şey. Çünkü binbir türlü şeyler kafamızda dolanırken, bunu başarmakta ciddi sabır ister. Bir çok kere vazgeçtim, yarım bıraktım, sonra tekrar başladım belki bu 255. kere deneyişimdir...