Bir insan eninde sonunda tam olarak "kötü davranılan" kimliğine ulaşmaya çalışıyorsa neyin kafasını yaşıyordur?

insan hayatının önceki dönemlerinde çocukluğunda çektiği sıkıntılardan dolayı buna alısıyor bazı insanlar mutlu oldukları zaman boşluk hissine düşüyor dedigin gibi, alışık oldukları şey sorunlar sıkıntılar oldugu için mutlu olabilecekleri bir şey oldugunda o his onalra garip geliyor altında bir şey arıyorlar

Çok haklı olduğunu düşünüyorum. Anneannem devamlı dayak yediği bir hayat yaşamış. Sürekli hakaret ve dayağa maruz kalmış. Ve hayatının 50 senesini özgür yaşamış sonra. Ama hala bize gelince bizim ev halkına sarıyor, amcama gidince de onlara. Sürekli bir olay arıyor, gelinlerini kötülüyor baban olsa çoktan eline sopayı almıştı diyor falan. Benle bile kavga etmek istiyor bu ona göre aksiyon.

Babannem de çok fakir bir hayattan geliyor. Ama öyle böyle değil kuru ekmeğe muhtaç bir hayattan. Ağzı başka bir şey konuşmaz biraz sessiz kalınsın o günlerden bahsetmeye hayata tutunmak için ne bedeller ödediğini anlatmaya başlar. şu an kaç tane devremülk kaç tane yazlığı var, hala en temel ihtiyaçlarını bile gideremeden yaşıyor. Parayı para etmeyecek hiçbir şeye harcamak istemiyorlar ve hala en sağlıksız meyveyi sebzeyi tadımlık alıyor. Sorsan param yok der ama bu mümkün değil deli gibi kira akıyor.

Diyeceğim o ki insan neyi isterse değil neye alışırsa hayatında o devam ediyor. Bu yüzden davranış kalıplarımızı gençken düzeltmek çok önemli. Yapamıyorsak bi destek bir yardım alarak.. Hayatımızdaki insanlar bu dediğimin en basit örneği.

Ve bu insanlar dışarıdan bakamadıkları için kendilerinin gayet normal davrandıklarını söylüyorlar. Tıpkı bizler gibi😉