Gözlerimiz ve kalbimiz aynı dili konuşuyorken, dudaklarımız onları ifade etmekte neden zorlanıyor?

Bazı duygularla yüzleşmeye hazır olamayabiliyor insan. Ya da sadece sonuçsuz kalacağına dair inanca tâbi. Kafanın içinde bin türlü gezinen tilkiyi konuşlandıracak yer bulamıyorken, beyninde yeni yeni düşünceler son sürat dolaşıyorken ifade etmesi de zorlaşıyor.
Duyguların varlığını da anlatacak gücü bulmak için hayli zaman geçiyor.

Gözler ve kalp, en derin duygularımızın en saf yansımasıdır. Gözlerimiz, içimizdeki her duyguyu, bazen kelimelere dökmekten bile daha net bir şekilde ifade eder. Kalbimiz ise hissettiği her şeyi, bazen karmaşık ve anlaşılmaz bir biçimde yaşar. Fakat dudaklarımız, bu içsel dünyayı kelimelere dökmek istediğinde, dilin sınırlı kapasitesine takılır. Hissettiklerimizi anlatmak, bazen bir uçurum gibi gelir. O kadar derin ve yoğun duygular vardır ki, onları doğru kelimelerle ifade edebilmek neredeyse imkansız hale gelir.

Gözler, bu engeli aşan bir dil oluşturur; kalbimizin her titreşimini doğrudan dışa vurur. Dudaklarımız ise bu derinliği yakalamakta zorlanır, çünkü dilin ötesinde bir anlam dünyası vardır. İfade edemediğimiz her şey, gözlerimizde biriktirir ve kalbimizde yankılanır. Bu yüzden bazen sevgi, özlem veya acı, tam olarak dile dökülemediğinde, gözler ve kalp, dilin yetersiz kaldığı yerde devreye girer.

Birbirleri arasındaki bakışmanın hattında kaybolanlar, birbirlerinin ufuğuna gömülerek dişleriyle geceyi gündüzden sökercesine kulak kesilmişler yabanileşmiş bir güvenin insafında aşka soluk düşmemek için bir ilahinin kumaşına, kaderlerini kırmızı bir iple birbirlerine ilmek ilmek dokuyarak.

Dudaklarım mühürlü kaldı
Bu virane şehirde
Gözlerim yabancı
Senin sesini duyamam artk
Bu inilti nereye varırsa varan

Kapılarım kilitli kaldı
Anahtar sen de
Sen de unuttm
Yalanlarn ortasnda
Ben kendimi boş yere avuttm