Ruhunu kaybeden, dünyayı kazansa ne çıkar?

Öyle zor ki bu ruh işi.. gözle göremezsin, elle tutamazsın, zorla getirtmezsin, davette edemezsin bu kendiliğinden oluşur. İlişkilerin, arkadaşlıkların, yapılan işlerin hepsinin tuha ihtiyacı var. Ruhunu kaybedenin hiçbir kazanımı yoktur sonuç olarak.

Bence hiçbir anlamı olmaz. Dünya, maddi başarılar ve dışsal kazanımlar getirebilir, ama ruhun derinliklerinde kaybolmuş bir insan, gerçek huzuru ve tatmini bulamayacaktır. Ruh, içsel dengeyi ve anlamı temsil eder. Eğer bunu kaybedersek, elde ettiğimiz her şey geçici olur, gerçek mutluluğa ulaşmamız zorlaşır. Ruhumuzun sağlığı, dışarıdaki her şeyden daha kıymetlidir.

Insan ruhunu kaybetmez. Kendi iradesiyle ruhunu öldürür. Ve insanlıkdan çıkar. Vicdan merhamet gibi insanı duygularıni yitirir. Bütün bedene nefis hakimiyetini kurar. Nefsin yönettiği insanda egoist, bencil, acımasız ve zalim olur.
bu seni ne haklı yapar ne de haksız.
çünkü dünya ruhunu kaybetti artık.

Ruhunu kaybeden, kazandığını sandığı dünyada bile kendine yeniktir.

Çünkü ruh, varlığın özüdür, onsuz kazanılan her şey, boş bir yankıdan ibarettir.

Dünya avuçlarında olsa da içindeki boşluk, hiçbir zaferle dolmaz..