Bir insanın bir başkasına hayranlık duyması, onun kendini küçümsemesi anlamına mı gelir? Yoksa egoist olmasıyla mı alakalı?

Aksine. Kendisini tanıyan ve diğer insanlardan da çok şey öğrenebileceğini bilen biri bunu yapar. Ama hayranlık değil, imrenmek gibi pozitif bir amacı olmalı. Yoksa bir başkasının gölgesinde büyür ve bir adım bile yol alamaz

Öyle göreceli bir soru ki ne cevap vereceğimi şaşırdım.

Hayranlık biçimleri vardır, bazıları takdir ile sınırlı kalırken bazıları dozunu abartarak, üstlerde bir yerlere yerleştirir bahsi geçen kişiyi.

Takdir etmek, özenmek, örnek almak bunlar güzel şeyler ve herkesin sık sık, bu tarzda birini bulduğunu düşündüğü zaman hissetmesi gereken, gayet sağlıklı duygulardır.

Egoistlik, hayranlık ile pek yan yana gelebilecek bir kelime değil. Olabilir de pek tabii.

Diğer bir durumda da, kişi, o kişiyi öyle bir büyütür ki gözünde, kendini yetersiz ve önemsiz belki de özensiz görmeye başlar. Bu tamamen sağlıksız bir tutum, birçok psikolojik sıkıntıyı yaratabilecek türden.

Atalarımız demiş ki; azı karar, çoğu zarar. Ne kadar doğru. İdeali, ortası ve dengede bulunmakta.

Hayranlıktan ne kastettiğinize bağlı olmakla birlikte değişebilir bir cevap bu Misal ben eltime hayran biriyim gerçekten karakteri olarak düşünce tarzı olarak olmak istediğim kişi diyebilirim Lakin onun uğruna da ölmem açıkçası bu hayranlıktan kastettiğiniz şeye göre değişiyor