Her zaman en kötüsüne mi hazırlanmak gerekiyor?

Hayır, her zaman en kötüsüne hazırlanmak gerektiğini düşünmüyorum. Hayatı sürekli bir felaket senaryosuyla yaşamak insanı yorar ve mutsuz eder. Ama ihtimalleri göz önünde bulundurmak, özellikle kontrol edebileceğimiz durumlar için bir B planı oluşturmak mantıklı. Bu, en kötüye odaklanmak değil, bilinçli ve hazırlıklı olmak demektir. Yine de, enerjimizi tamamen kötü ihtimallere harcamak yerine, olumluya yönelmek ve hayatın güzel yanlarını görmek bana daha anlamlı geliyor. Çünkü bazen her şey düşündüğünden daha güzel olur ve o güzellikleri görememek en büyük kayıp olur.

Benim bir stratejim var iş yerinde. Her ay başı patronla toplanırız toplantı halinde iş konuşuruz. Aylık bizden ilerleme miktarı ister tünel yapıyoruz. Ben diyorum 40 metre yaparım patron istiyor 50 metre. Ben kötüsünü düşünüyorum 40 metre diyorum o olabileceği istiyor. Diyorum ki ben 40 metreyi zaten yapayım üstünü seve seve yaparım ben kötü ihtimalli söylüyorum diyorum. Fazlasını yapmak zaten beni mutlu eder ama öncelik kötü ihtimalle karşı kendimi hazır etmem lazım karşındakini de hazır etmem lazım. Biz zaten fazlası bizi mutlu edecek. Bazı insanlar kesinlikle kötü istemez hep iyiyi ister. Ama gerçeği görmek lazım önündeki olasılıkları değerlendirmek lazım. Benim dediğim her zaman da çıkıyor zaten. O yüzden kendimizi kandırmamak lazım.

Evet gerekiyor, yapılacak şeyin sonunda acı çekme potansiyeli varsa veya sıkıntılı bir durum, buna karşı tedbir almak, sonuçta en az hasarla kurtulmak durumu oluyor. Bu hazırlık durumu insanı bir miktar demoralize etse de, yine de zararın neresinden dönersek dönelim, kardır diyorsun ve şey diyebiliyorsun işin sonunda ''bu acı bana koymaz''.