Dile söylemek kolay, çünkü kelimeler hızlıca çıkıyor ağızdan. Ama kalbe gelince, o başka. Kalp hemen kabul etmez, düşünür, tartar, hisseder. Kalp için her şey daha ağırdır, çünkü o sadece duymaz, aynı zamanda yaşar. Sözler gelip geçici, ama kalpte iz bırakır. Bu yüzden dile kolay olan, kalbe her zaman kolay olmaz. Kalp, zaman ve samimiyet ister.
Veda, özlem, pişmanlık... Dil kolaylıkla söyler bu kelimeleri, ancak kalp bu sözcüklerin ardındaki derin acıyı, mutluluğu ya da kaygıyı tam olarak ifade edemez. Bazen en güzel sözler bile, içimizdeki fırtınaları dindirmeye yetmez.