Kesintisiz acı insanı yorar. Çürütür ve acı algısını hissizleştirir. İnsanı diri tutan duygusal değişimdir. Biraz acı, biraz tatlı, sonra ekşi, sonra yeniden ve yenilenerek..
Her şeyin tatlı, sevimli, neşeli olması durumunda rüyada olduğumuzu hissedeceğimizden acı yaşanması ile hayatta gerçekte olduğumuzu anlarız, ama devamlı acı durumunda da hissizleşiriz, bunun için dengede olmalı yoksa duygularını ve insanlığı unutursun.
Zorluklara rağmen hedeflere ulaşmak için gösterilen çaba insanı diri tutabilir ama sürekli yaşanan fiziksel veya duygusal acı insanı tüketip diri tutmanın aksine yıpratabilir
Evet bende öyle olduğunu düşünüyorum acının sonu olgunlaşır. Acılarla tecrübe edinir öğrenir ve sonunda bunun bir ders olduğunu çıkarır bir insanı olgunlaşır.
Acı insanı farkındalığa iter ve mücadele gücünü ortaya çıkarır. Spinoza'nın dediği gibi acı çekme kişinin canlı ve incinen tarafının halâ güçlü olduğunu gösterir