Acının evrensel olmasını ister miydiniz, sen mutluyken herkes mutlu ve sen mutsuzken herkes mutsuz?

Off. Bu benim kitabımdaki bir söze çok benziyor, hatta benim için bir anahtar kelime. Kendime şifre olarak belirlemiştim, buna benzer bir cümle duyduğum zaman bir şeyi fark etmem gerekiyordu. Bunu gördüğüm için sevindim çünkü fark ettiğim şeye tam oturdu. Demek ki işe yarıyormuş.

Neyse, soruya gelirsem... Acı evrensel değil mi zaten hisseden birisi için? Birisinin yaşadığı ile herkesin hissettiği eş zamanlı olsun diye dileseydim, o zaman her yaşam tek bir koşula bağlı kalırdı. Hatta, her yaşamı sadece bir kişi yaşamış olurdu ve o da toplumun kendisi olurdu. Sosyolojik açıdan bir bakıma böyle zaten, çok uçuk ve fantastik bir hayalden ziyade gerçeğe de yansıyan bir durum.

İyi ki doğdun.

Belki aynı anda herkesin gülüp ağlamasından rahatsız olurdum ama bunu isterdim. Herkesin acı çekmesi, bir yanlışa düşüp doğruyu bulması gerek. Yoksa yalpalamadan, herhangi bir acı çekmeden yaşanmaz. Yaşadım diyemez kimse, buradan ben geçtim. Tam bu köşede yere düştüm gibi anıları olmalı insanın. Yoksa hikayemize ne yazacağız? Birer boş sayfa olarak göçüp gidecek değiliz ya