İnsanlara güvenemiyorum ve kendimi yalnız hissediyorum hep böyle mi olacak?

Zaten güvenmiyordum ama telefon dolabının önüne koydum telefonu dedim ki en kötü dolaba koymasa orada kalsa telefon bir şey olmaz kaybedecek hali uok ya dedim. Tüm dershaneyi aradıkta bulduk işte bu zoruma gidiyor. 30 yaşında adam bu kadarını da yapar herhalde dedim onu bile yapamamış her konuda yalnız kalır mı bir insan. Hayatım boyunca böyle mi olacak

Ya bu verdiğim örnek sana yemin ederim sadece hayatımın metaforu. Bu kadar da olmaz dediğim ne varsa hepsinin daha kötüsü başıma geldi. Bu kadarını da yapmaz dediğim ne varsa o kadarı geldi başıma. Bu zoruma gidiyor. Her gün daha da umudumu kaybediyorum. Karşıdaki kişi canım mı neden anlamıyor diye kendimi yiyip bitiriyorum. Ben daha hayatın acemisyim ben bile anlıyorum nasıl anlamaz diyorum. Takmamaya çalıştıkça öfkeleniyorum bana hayat bunu öğretti ben öğrendim de bu niye öğrenmedi diye diye mahfoldum. Eskiden güler yüzlü pozitif bir insandım ama uyum sağlamakta çok zorlanıyorum artık

Yahu ben mi sorunum burada. Herkes salağa mı yatıyor ben mi anlamıyorum

Bir şey diyeyim mi. Çok mantıklı.. ben herkesin neden böyle olduğunu düşünüp dururken neden geliştiriyorlar kendilerini çok zor değil derken... Söylediğin şey rahatlatıcı oldu biliyor musun.

Ama çok yoruluyorum gerçekten bir arkadaş grubunda en saçma şeye bile takınılması beni rahatsız ediyor. Çocuk gibi davranılması dahi sinirimi bozuyor. Eğlenmek ayrı ama ciddi bir konuda en azından dikkatli olmak gerekiyor bunu bile yapamayan insanlar var. Aramızda 13 yaş olan biri ile bir işe giriyorum onun hatasını ben telafi ediyorum böyle de hayat gitmez ki yahu

Bana çok takıyorsun diyorlar ama ben bu kadar olgunlaşmak zorunda kaldım 18 yaşımda karşıdaki kişi neredeyse iki katım neden hayat bana böylr yaptı da karşıdaki böyle kaldı. Bu durum zoruma gidiyor.

Haklısın..