Anksiyeteden dolayı yaşam zorlaşıyor ne yapacağım?

Çünkü artık bu saçmalığın esiri oldum. Destek alsam ne olacak yıllarım boşa gittikten sonra... soruyu da stresin etkisindeyken yazmışım. Şimdi tekrar okuyorum da sadece uğursuz bir ezik görüyorum

24 yaşındasın. 70'ine kadar yaşarsın. 70'ine kadar bütün gün evde oturamayan, kimseyle konuşamayan, kargo bile alamayan biri olmaya devam etmek mi istiyorsun?

ilaca başlarsan etkisini 3 hafta içinde görürsün. ilaçsız bilmiyorum. zaman kaybetmeyi bırak artık

Oldukça mantıklı ve iyi bir noktaya değindiniz ama benim düşünce yapım böyle değil. 18 yaşımdan itibaren yıllarımı heba ettim. O seneleri bir değil on sene kadar önemli görüyordum. İnsanlar başarıyı o yaşlarda kucaklıyor. Bense tam tersini yaptım. 50 den sonrasında bir anlam görmüyorum ki 70 e kadar yaşasam... Cevabınız için teşekkür ederim

ben de aynı kafadaydım. hayatı yaşamaya 22 yaşımda başladım. hiç bir şey de kaçırmamışım onu fark ettim. hala gencim, son 1.5 senede bir sürü güzel şey yaşadım

Sizin adınıza çok sevindim. Hayatınız her daim dilediğiniz gibi olsun. Yüzünüz düşmesin ✨✨

Dinlenip biraz olsun sakinleşince sorumu tekrar okudum. Yazdıklarım o an yüklü duygular içerirken şu an anlamsız geliyor. Kendimi "iyileştirme" adına yaşadıklarımı bir kenara yazar sonradan okuduğumda kendimi telkin ederdim. Abartılacak kadar değilmiş diye. Pek işe yaramadı shhsh

Sizin adınıza çok sevindim

Hayır öyle değil. Kargo gelecek diye kafamda türlü türlü senaryo kurdum. Kargo parasını kapının yanına koydum bekletmiyim diye falan. Hiç beklemediğim anda gelince her şey birbirine karıştı. Hesaba katmadığım şeyler beni strese soktu. Kargoyu getiren de özür diledi iki parçayı aynı anda getirmediği için. Benim 4 gündür diken üstünde durduğumu nereden bilsin? Yapacak bir şey yok saçma slk bi hayat yaşıyorum

6 senedir böyleyim. Son iki senedir ciddileşti. Bu tür davranışlarım yüzünden üniversiteden mezun olamadım. Aileme durumumu açıklamaya korktum. Uzman desteği almak da istemiyorum zaten param da yok.

Bilmiyorum 6 yıldır sonuçta bu bi alışkanlık ve karakterin haline gelmiştir. Alışkanlıktan çıkamadığın sürece düzelceğini sanmıyorum aynı şeyler yapıp faeklı sonuç bekleme yani. İlaç tedavisi denediysen onu öneririm ve insanlarla konuşurken rahat olman lazım tekken rahatsın mesela karşında biri varmış gibi düşün hayal et sesli konuş pratik yap böyle şizofren gibi bende bazen yapıyorum özgüvenim normal seviyede aslında hiç sen kadar çekingen olmadım ama bazen konuşurlen çok düşünüyorum onun önüne geçiyorum en azından. Doğaçlama davranmayı öğrenmen lazım seninde belki sorun düşünceler v strestşr

Dediğiniz gibi bu durum karakterim haline geldi artık. Yelkenleri indirdim diyebilirim. Daha kendimi bile tanımıyorum bu yüzden sıkıntının kaynağını çözemedim. Tek bildiğim gelişen bazı olaylara verdiğim saçma sapan tepkilerin normal olmadığı. Kendi hayatımı kaydırdım ve toparlamayı da istemiyorum. İstemiyorum demişken uğraşmak istemiyorum anlamında.

Olay bence, kendini tanımaman. Ben napıyorum ne istiyorum özgüvenimi düşüren ne bunları düşünüp kabul etmen lazım Kendine değer verirsen gerçekten iyi olabilirsin Ama anlattığına göre kendine değer vermeyi unuttun çünkü durumu düzeltmek için yaptığın bişey yok. Bence böyle olmaz aşırı asosyallikten sonra başlıyor bu çekingenlik bunun için tam tersi olman lazım çaba gerekiyor. Mesela online ortamda bile konuşuyosun insanlar seni görüyüp tanıyor anlayabiliyor işte bunun yüzyüze olanını ilerletmen lazım çünkü insanlar hayatın heryerinde varlar kimse tam bi asosyallike binişi başaramaz. Sorun çok düşünmen ve tüm enerjini hataların kusurların saçma davranışların ve bunun sonuçlarına vermen ama ana odaklanmıyosun geçmiş ve gelecek kaygısı üzerinde giden bi insan ne istediğini bilemiyodur ne istediğini bile biri şu ana odaklanır ve sorunları çözmek için adım atar.

Özenip uzunca yazmışsınız çok teşekkür ederim haklısınız. Size de dert yandım kusuruma bakmayın. Zaman ayırdığınız için minnettarım.

6 senemi kalan hayatıma denk tutuyorum. 18 den 24 e... Ne üni sınavına çalıştım ne hayatımı yaşadım... öylece geçip gitti. O zaman çalışıp çabalamadığım için bundan sonrasını artık hak etmediğimi düşünüyorum. Artık kendimi başarıya layık görmüyorum. Şu halime bak diyorum, bundan sonra olacak olan da olmaz artık.

Tabi ama umarım iyi olursun yaşın hiçbişey için geç değil sağlıklıysan hala umut vardır. Senin yaşının daha ilerisinde hayatını değiştirmek için üniversiteye gidenler var onlar mesela biraz geç kalmış hayata ama hala çabalıyor bu takdir edilir bi durum olay onun hayatı kimsenin değil kimse seni ya da onu yargılayamaz. Yarının ne olacağını kimse bilemez. Hayattan şimdilik vazgeç ama kendinden değil. Belki bi gün iyi olursun bu günlere gülersin şu an kendini düzeltemiyosun ve yoruldun ama pes etmek yakışır mı sana? Yinede çabaladın sadece olmadı böyle düşünmen lazım. Ayrıca senin sorunun çok düşünmen ve hatalarından utanmak burada soru sorduğuna da utanma duygularını döken insan en azından kabulleniyodur bu da önemli detay.

Yazınız bana cesaret verdi çok çok teşekkür ederim. Mutluluğunuz daim olsun sağlıklı bir hayat diliyorum size. Her şey gönlünüzce olsun. ✨🕊️☺️☺️

Seninde canım. 💯🥂