Engelli olduğum için herkesten soğudum. Normal mi?

Ben bedensel engelli bir bireyim. Hastalığımı hiçbir zaman sorun etmedim hep kendimi sevdim hayatı da sevdim ve barışık da oldum. Lakin büyüyünce bazı insanların bana olan davranışları ve yaşantılarını görünce hem insanlardan soğudum hemde kendimi çok yalnız hissettim. En çok da akrabalarım ve kardeşlerimden soğudum. Kendileri hep gezip tozuyorlar hayatları çok güzel benim ise hayatım yok bi tek annem beni gezdiriyor o kadar. Kardeşlerim de hep arkadaşlarıyla geziyorlar bir gün olsun demediler ablam da gunah hep evde diye. Sadece hediye alıyorlar vicdanlarını rahatlatıyorlar. Onlara muhtaç olurum diye çok korkuyorum öyle nefret ediyorum ki onlardan bazen sorguluyorum da neden onlar değil de ben engelli oldum diye