Boğuluyormuş gibi hissedince ne yaparsınız?

Boğuluyormuş gibi hissetmek çoğu zaman gerçek bir boğulma değil, bedenin yoğun kaygıya verdiği bir alarm tepkisi oluyor. Ama his çok gerçek ve çok korkutucu.

:

Nefese değil, sayıya odaklanırım

Derin nefes almaya “zorlamak” bazen daha kötü yapar.

Onun yerine:

– 4’e kadar burundan al

– 6’ya kadar ağızdan ver

Bunu 1–2 dakika sayarak yapmak, bedene “tehlike yok” mesajı verir.

Ayaklarımı yere bastığımı fark ederim

Gerçekten yere bastığımı hissederim. Bulunduğum ortamda 3 şey sayarım: gördüğüm, duyduğum, dokunduğum. Bu, zihni bedene geri çağırır.

Kendime net bir cümle söylerim

Sessizce ya da içimden:

> “Şu an panik hissediyorum ama bu geçici. Nefes alabiliyorum.”

> Beyin bazen mantıklı cümleye ihtiyaç duyar.

Göğsümü sıkıştıran duruşu bırakırım

Omuzları gevşetmek, çeneyi serbest bırakmak çok işe yarar. Vücut kasılıysa beyin sakinleşmez.

Geçince kaçmam

En önemlisi bu. Hemen ortamdan kaçarsam, beden bunu “bak kaçtık, demek tehlikeliydi” diye öğrenir. Biraz bekleyip dalganın geçmesine izin vermek, tekrarını azaltır.

İlk önce çırpınmayı bırakır sakince yukarı doğru çıkarım. Daha sonra dinlenme pozisyonu olan su üzerinde yatma konumuna getiririm kendimi. Ondan sonra zaten sakin sakin kıyıya doğru yüzebilirim artık. Sakinlik ve özveri biraz da istikrarla halledilmeyecek şey yok. Bazen de sadece durmak gerekir

İçinde bulunduğum duygu durumundan çabucak kurtulmaya çalışan biri değilim. Üzülmem gerektiyce üzüldüm, boğuluyormuş gibi olduysam boğuldum. Asla yüz çevirmedim o duygularıma.
Boğuluyormuş gibi hissediyorsam, boğulurum. İyi olmaya, iyi kalmaya çabalamak da yorucu.