Yoksulun, yokluğun derdini bir çok kişi anlar da ambalajı süslü olan mağdur derdini kime anlatabilir ki?

"Zor" sayılan belli başlı stereotipler var. Bir hayat bu stereotiplere uyuyorsa otomatik olarak zor bir hayat olarak nitelendiriliyor. Öte yandan sıkıntısı daha spesifik ve kendine özgü olan insanlar bu stereotiplere uymadığı, hattâ bilakis zıt stereotiplere uyduğu için anlaşılmayabiliyor. Dolayısıyla söylediklerinde haklılık payın var. Aynı yaşantıların farklı insanlarda farklı duygu durumlarına sebep olduğunu anlamakta güçlük çekebiliyoruz. Annesiz babasız büyümüş birinin anne babası yanında olan birinden çok daha mutlu olabileceğini anlamakta zorlanıyoruz örneğin. Ama annesiz babasız büyümenin kolay olmadığı da kesin. Dolayısıyla son cümlelerinde zor stereotipine uyan yaşam biçimlerine sahip insanların acısını biraz küçümseyip eleştirdiğin hataya kendin düşmüşsün gibi geldi.

Onu kastediyorum. Spesifik sıkıntılarda sıkıntını açıkça dile getirmelisin ki anlaşılasın. Sonrası da artık karşındakinin anlama becerisine kalmış. Bu biraz dışarıdan bakıldığında çekici görünmeyip tanıyınca inanılmaz çekici gelen insanların durumuna benziyor. Sahip olduğu olumlu özellikleri dışa vurmadığı takdirde ilk bakışta sıradan görünüyor bu insanlar. Bahsettiğin tarzda insanlar da bunların tam tersi. Hissettikleri olumsuzlukları bir şekilde açığa çıkarmadıkları takdirde dışarıdan dertsiz görüneceklerdir genellikle.