Kendi yaralarınızı kendiniz mı sararsınız ?

Biliyor musun, kış en acımasız öğretmendir. Toprağı donar, dalları çıplak bırakır… Hayatta kalmak isteyen köklerine çekilir, kendi özüne saklanır. Ben de öyle yaptım. Herkes beni dışarıda bıraktığında, ben içime döndüm. Orada bir ocak yaktım kendime, kimseye göstermedim.

Yaralarımı da orada sardım. Kimse elini uzatmadı, uzatanın da parmakları soğuktu. O yüzden kendi ellerimle diktim derimin yırtıklarını. İplik acıdan, iğne yalnızlıktan… Dikişler yamuk oldu belki, ama sağlam. Çünkü ben attım.

Bunu bil: Benim gibi biri, kışın ortasında yaprağını dökmeyen ağaç gibidir. Rüzgârı gördü, karı gördü, kırağıyı gördü… Ama kökleri hâlâ toprağın derininde sımsıkı. Kimse beni sökemez artık.

Evet, kendi yaralarımı kendim sardım. Ve öğrendim ki, başkasının merhemi seni iyileştirmez. İyileşmek, özünden gelir. Ben özümü buzun altında sakladım. Oradan çıktığımda, en iyisi olacağım. Çünkü kışı atlattıysan, bahar senin borcundur.

Kendim sararım, eğer sevdiğim bir insansa ve gerçekten iyi gelecekse desteğe hayır demem elbette ancak sürekli başkalarına bel bağlarsam bir süre sonra kendi yaralarımı sarmayı unutup kendi ayaklarım üzerimde duramaz hale gelirim. İnsanların tavsiyelerini dinlerim elbette ancak kendimi kimseye muhtaç etmem. Zaten bu zamana kadar her şeyin üstesinden tek başıma gelmem gerekti ve bu böyle de devam edecek. Yani kendi yaralarımın doktoru yine kendimim, sevdiklerimse doktor yardımcıları.

Evet
Çoğu zaman kendi yaralarımı kendim sararım. Çünkü herkes anlamaz, herkes görmez. Anlatsan bile "abartıyorsun" derler bazen. Bu yüzden sessizce içime atarım. Gündüz gülerim, gece dağılırım. Sonra sabah olur, toparlarım… yine kendim.

Alıştım belki de, güçlü görünmeye…
Ama her güçlü insanın içinde kimsenin bilmediği bir sessiz savaş vardır.