İnsan zaman içerisinde değişir mi, gelişir mi?

9 yıl önce yazdığım bir yazı.

Bu olarak kalmayı düşledim, o olmamı isteyen tüm onlara rağmen, buyum. Siz siz olun ve her şey sizlerin olsun, biz olan bizlerin sözlüğüne inmeyin. Mürekkep yağmur gibi aralıksız yağan, sayfalar sonbahar yaprakları gibi dayanıksız olan. Yıllar öncesine dayanan bir öfkenin kalıplaşmış etkisi. Irmağa bıraktığın o şişe okyanusa ulaştı. Huzurun hudutları istilada. Bu sefer umut da karşı safta. Odamın en gizemli konusu, zihnimin dumanlı kokusu. Sol kapakçığın altındaki notta parlıyor doğuşu. Şimdi fark etmez demek en alaycı serzeniş.

3 yıl önce yazdığım bir yazı.

Savaşın başlangıcını ve taraflarını bilmeden nasıl olur da tam ortasında kalabilirsin. Uzanan dost elini düşman bellemek seçim dışı savunma içgüdüsü. O smokinin ardında bastığın her piyano notasında kirli geçmişini duyabiliyorum kurduğun koca sirkte. Huzur dolu bakışlar ile cephane taşıyan alkışlar kol geziyor her tarafta. İskeletleri kamufle edilmiş toprak altı yaşam yuvası, peki mezarlığın üstündekiler kimdi. Güven bu sirkin baş rolü, güzel silah. Hipnotize edilmiş slowmotion düşüncelerin yönetimi için oldukça fazla zaman yaratılabilir. Hipnozun dozu arttıkça alkışlar hızlanıyor, her yerdeler. Kulak tırmalayan yüksek sesler, her yerdeler. Ne olduğunu anlamaya çalışarak etrafında dönme ritüelinden kurtulamazsan birazdan aklını yitireceksin, nabzın çok yüksek atıyor. Unutma harbin içindesin, tek silahla tek cephede savaşıyorsun. Ya kendini kurtaracaksın, ya o sirki sonlandıracaksın. Her şey tetiğin ucundaki elde, şıklat hadi parmaklarını.

1 ay önce yazdığım bir yazı.

Yalanlarla avunmak istemiyorum, bana gerçeği söyle. Eğer çok az bir vaktim kalmış olsa dahi onu bilmek istiyorum, uzun bir hayata sahip olmaktansa; gerçeği arzuluyorum. Herkes biliyor frenlerin patladığını, şoförün yalanları ise hala umut verici. Herkes biliyor fırtınanın kopacağını, ama hala bulutların kuzeye doğru gittiğini söylüyorlar. Kocaman bir masanın etrafında toplanıp İskoç viskisi içerken hala üzülmeyeceğinin sözlerini veriyorsun, üstelik nem hala gözlerindeyken.. Yanaklarından süzülen bir damla gözyaşı beni okyanusa sürüklüyor, aynaya baktığımda orada olmasan da gülüşünü gamzemde görüyorum. Kaybetmeyi göze alabilirim fakat o umudu masada bırakamam, bende biliyorum zarların hileli olduğunu.