Kadınlar konuşarak, erkekler susarak mı ayrılır?

Ben henüz adam olamamışım. Ya da bazıları bizi o yoldan çıkartıp çekirdek çitlemiş bizi izleyerek. 😂

Şimdi öyle de demeyelim de, kalpte kırmayalım ama 😅

Valla darmaduman ettim en son. Keşke adamlığımı koruyup sussaymışım demiyor değilim. Kalp kırdığımdan değil, kendime yakıştıramadığımdan. Nitekim benim kalbim kırılırsa dünya yansın umurumda olmaz :)

O zaman bende en çok hak edenin karşısında bile sessizliğimi koruyabildiğim için kendimle gurur mu duymalıyım? Yoksa kendime saygısızlık ettiğimi mi düşünmeliyim? 😶

En çok hak edenin karşısında susmak kişiliğime saygısızlıktır. Benim bahçem yanarken kimsenin bahçesinde gül yetişmez. Bu bencillik de olabilir ki umurumda değil. Tabi sizin karakterinize ben müdahil olup yakıştıramam. Belki de o sizin erdemliğinizdir.

Erdemli olmayı bütün insanlığa borç biliyorum, özellikle sevdiklerime. Teşekkür ederim güzel sözlerin için. 🥲

Daim olsun. Yeterince susmak fazlaca itibar zayıflığı doğuruyor. Belki sende eksilen bir şey yok ama gün sonunda “bunu kendime neden yaptım?” Diye soruyorsun. En azından benim için öyle oldu. İster miydim? Asla! Pişman mıyım? Asla! Peki ne olmalıydı? İlk saygısızlıkta “adam” gibi yoluma bakmalıydım. İki defa susunca, üçüncü de bağırmak beni kötü biri yaptı. :)

"Hikayenin senin tarafını anlatmayarak onların itibarını korudun" diye bir söz söylenmişti bana. Güzel bir hatırlatma oldu. Tekrar teşekkür ederim. :)

Rica ederim.
Hikayenin yananı ya da kahramanı olmak üçüncü şahısların nezdinde önem arz etmiyor. Önemli olan başroller olarak biz ne yaptık? Koca bir hiç. Şimdi verdiğimiz “savaş”ın kazananı kaybedeni, “dava”nın haklısı haksızı kim olmuş ne önemi var? Arkana bakıyorsun ki koca bir hiç. Biten bir muhabbetten sonra kendini izahla meşgul olan taraf daim olarak sorunludur. Ortadan kazanan varsa, herkes kaybetmiştir. Selametle.

Mükemmel bir sonuç 👌