Yaşamak için gerçekten geçerli bir sebep var mı?

Ciddi soruyorum çünkü artık yaşamak istemiyorum ne kadar çalışırsam çalışayım iki kuruş alıyorum yetmiyor ailem çalışıp para kazanmıyor senelerdir bana fakir hayatı yaşatıyor. oda yetmezmiş gibi çocukluğumdan beri kimsesiz gibi hissediyorum annemin babamın bana karşı sevgi ilgisi asla yok saçlarım okşanıp bir kere iltifat aldığım ya da bana sarıldıklarını asla hatırlamıyorum elin oğlunun sevgisine kalıyorum sonra
anne babam tarafım dan neffreet ediyorum neeffreet ne zaman gitsem dini konular açıp aptal aptal konuşuyorlar kendilerini geliştirmekten yoksun yobazlar..
Ve ben aşırı takıntılıyım ve sürekli ruhsal çöküntü hissine yenik düşüyorum (bu hastalığın ne olduğunu hala çözemedim ama büyük ihtimalle genetik) içimde ufacık yaşama sevinci kalmadı
Bir kere inthar ettim o zaman herkesin gerçek yüzünü gördüm ben yerdeyken ayakları ile iteklemeler hastane için götürmekte 1 saat beklemeleri umursamadılar hastaneye geldiklerinde bana yabancı gibi bakmaları ve sadece susmaları buz gibi durmaları ve kimsemin olmaması ve çok çirkin olmamdan neefreet ediyorum neefreet yeter artık sağlıklı bir ruh haline sahip olmak ve güzel hissetmek istiyorum allaha dua edip namaz kılmama rağmen bana kendimi daha berbat hissettiriyor bana böyle hissettiremez o asla bana bunu yapmaya hakkı yok her geçen gün acı çekiyorum dayanamıyorum ruhum resmen işkence çekiyor yeteeer yeteer dayanacak gücüm kalmadı ve artık yaşamak istemiyorum...