Yaşam sevincim ve hevesim yok. Yarın öleceğimi bilsem mutlu olurum. 27 yaşındayım. Sizce sebeplerim mantıklı mı?

27 yaşında, İstanbul'da ailemle yaşıyorum. Bu yaşıma kadar tatil yapma fırsatım ve imkanım olmadı. Tek zaten yapma hakkimda yok. Dört farklı iş yerinde çalıştım, ancak hepsi tanıdık vasıtasıyla oldu ve baskılar sonucu devam ettim. Şu anda üç yıldır aynı iş yerinde çalışıyorum ve kira ödüyoruz. Hayatımda ne arkadaşım ne de sevgilim var. Ben de istemedim, ancak görücü usulü gelenleri de babam aşı oldukları için geri çeviriyor. Ailemle yaşayamıyorum. Ablam aşırı kıskanç, annem ayrımcı ve babam sorumsuz. Hayat çok boş gelmeye başladı. Hayatım ya çalışarak geçiyor ya dört duvar arasında oturarak ya da akşama kadar boş gezerek. Yarın ölsem mutlu olurum. Herkesten ve hayattan soğudum.