Hayattan zevk almıyorum hiç mutlu değilim sonunda ölüm olan birşeyden nasıl zevk alayım ki?

Kendini bitkilere ve hayvanlara benzetmişsin biraz.

Dediğimi yanlış anlama, kastettiğim şu, hani ot gibi yaşamak derler ya, sanki ot gibi yaşıyor gibisin.

Eğer böyle bir yaşantı sürersin, nefes al, nefes ver, ölümü bekle şeklindeki bir hayat zaten mutsuz eder ve zevkde vermez.

Bu hayatın şöyle bir yanı var ki, evet bu dünya keyfi canı gönülden bir dünya değil. Ancak bu mutluluğa engel olan bir şey değildir...

Kimileri nefsiyle bir şekilde mutluluğa yaklaşır, kimileri de manevi duygularıyla, kimileride sevgiyle hayatına renk katar, kendine bir şeyler katmayı başarır.

Sen öldükten sonra senden geride bir şey kalmaz, ama senden geride kalan fikirlerin, düşüncelerin, benliğin olacaktır. Bizler bizden önceki insanları örnek alarak farklı karakterlerde bireyler olduk. Hepimiz kendimize özeliz ve birbirimizden farkımız detaylara baktığında çok fazla.

Bazen düşünebilirsin, ben şimdi görüyorum, duyuyorum, farkediyorum ama neden ben? Yani ben olmasam hiçbir şey yok gibi bir düşünceye de girmiş olabilirsin.

Bu düşünceleri hepimiz yaşıyoruz, yaşamaya da devam ederiz. Fakat bu hayatın içindeysek yaşamamız gerektiği biçimde bir çok şeyi kendimize uygun biçimde yaşamalıyız.

Bu hayatın ana temel kuralı mücadeledir. Mücadele etmeyen yolunu kaybeder, kayıplara karışır. Sende mücadele edeceksin, mücadele et ki fark et, fark edil. Fark edilmediğin müddetçe bu düşünce ve hislerden sıyrılamazsın. Sen yalnız değilsin, kendini yalnızlığa terk eden de sensin. Aynı düşüncede bireylerle olmanda senin yalnız olmadığını göstermez, işe öncelikle kabullenmekten başlamalısın.

cut.

Dünyanın bile belli bir ömrü var bunu oda biliyor ama dönmeye devam ediyo herşeyin bir sonu var ama herşey herşeye devam ediyor bence sede devam etmelisin