Mükemmelliyetçi ailede asla değer görememenin getirdiği yetersizlik hissi nasıl yenilir?

Hep bir beklenti üzerine büyütüldüm ve artık o baskı altında eziliyorum. Bu sene 2. Sınava girişimdi ve istediğim gibi geçmedi. Bayramda duymadığım küçümseyici cümle kalmadı. Ailenin yüz karası diye alnıma etiket basmadıkları kaldı, üstelik kötü bir sonuç beklemiyorum fakat ailem batırmışım gibi davranıyor. Önceki sene 8kdan mezuna bıraktırılmıştım, babamın dediği tek şey ailemizi düzgün temsil etmek için 1 yıl daha gireceksin seçme şansı bile tanınmadı bana. Gerek akademik gerek sporsal aktiviteler olsun her zaman ailenin beceriksizi gibi görülüyorum bide şımarığı. Tek çocuk değilim, benden 2 yaş büyük bir abim var ve onun da her alanda başarılı olması bendeki beklentileri arttırıyor. Lisede sporla çok uğraşırdım ama sampiyonluklardan hep 2. likle ayrılırdım neden 1. Değilsin denilirdi. Sadece benimle degil çevremdekilere de çok karışan bir yapıları var. Ailemi sevgilimle tanistirdigimda çocuğu sorguya resmen çektiler o günden sonra aramız açıldı. Aşırı mükemmelliyetciler ve yüzlerine söylediğimde saygısızlık yapma demekten başka bir cevap vermiyorlar. Aile evinden bu yıl uni sebebiyle ayrılacağım fakat aşıladıkları yetersizlik hissi yüzünden cok özgüvensiz hissediyorum.