İnsanlara duymak istediklerini mi söylersin, yoksa gerçekleri mi?

Kaldırabileceklerini söylerim. Çünkü her zaman gerçeği söylemek güzel sonuçlara sebebiyet vermiyor, kimsenin sebebi olmak istemem. Yanlış bir kelam edersem, hazır olmadığı bir şeyin, psikolojisinin kaldıramayacağı bir şeyi kişiye söylersem; felaketlere sebep olabilirim ve bu da benim karşıma çıkar. Ağzımdan çıkan bir sözle o kişinin celladı olabilirim Allah korusun, travması olabilirim, yüreğinde sızı olarak kalabilir söylediklerim, bunlardan imtina ederim. Kişiye iyi geleceksem;duymak istediğini en gerçek haliyle tatlı tatlı söylerim lakin duymak istediklerinin içinde gerçekler vardır, tatlı gerçekler, hoşuna gidecek gerçekler, onu motive edecek gerçekler. Kişiye hazır olmadığında söylenen gerçekler, onun yıkım sağlamasına, gerilemesine sebep olabilir, bu şuursuzluğu yapanlar bedeller öder muhakkak, çünkü kime ne yaparsa karşısına çıkar insanın. Hem kişinin kendisi de farkeder gerçekleri, konuştukça, açıldıkça, kendi kendine itiraf eder, hisseder iletişim kurdukça. Gerçekleri söylesem de, o kişiyi hazır hale getirdiğimde söylerim, şefkatle ve merhametle söylerim. Çünkü hazır olmadığım zamanlarda bana gerçeklerimi söyleyen şahsiyetsizler, haysiyetsizler olmuştu, elbet onlarda yaptıklarının karşılığını gördü başkalarında, buna inancım tam. Merhametsizce gerçekleri söyleyen acımasız kişilerin sağlam, güvenilir kişiler olduklarını düşünmüyorum, kötü kalpliler onlar, çok yönlü düşünmüyorlar, merhametten mahrumlar ne acı, halbuki insanı insan yapan değerdir merhamet, insan değiller, vizyonsuzlar, omurgasızlar, psikolojisi bozuk onların. Psikolojisi iyi olan kişi ne kendi kul hakkına girer , ne de başkasının hakkına, gücünün yettiklerine bilenmez psikolojisi iyi olan kişiler. Velhasılkelam Yunus Emre'nin de dediği gibi; "söz ola kese savaşı, söz ola kestire başı" Gerçekleri söyleme hususunda; zamanlama mühimdir, hazır hale getirme, niyet, ses tonu, şefkat ve merhametle yaklaşmak mühimdir.