Neden ben demiceğim ama bu kadar kötü duyguları yaşamak için çok genç değil miyiz?

Beni durdurmuslar takılıp kalmışım gibiyim sanki uzay boşluğuna düşmüşüm insanlar gerçek değilmiş hepsi hayaliymis gibi konusuyorum hiçbir şeye başlamak istemiyorum ama hep bir şeylere başlamaya mecburum gibi herkes mutlu geliyor bende mutsuzlukla boğuluyorum gibi ama görünürde kahkaha atıyor gülüyorum içim neden gülmüyor gecmeyen bir acı var gibi icime oturuyor kötü olay olmasa bile içimde gecmeyen tamamlanmayan duygular hisler var herkes tarafından nefret edilmek için çok mu cabalamisim oysa kolumu bile kaldirmadim parmakla işaretlemedim sevilmek için hep acımasız kalp kıran kötü biri olmak lazımmış efendiligi saygıyı korkaklik olarak görüyorlarmis ben bu dünyayı kaldıramıyorum ruhum zedeleniyor her bir düşünceye...