Hayatın ortasında sıkışıp kalmış olanlar var mı?

Biraz uzun olacak ama sanki anlatmaya ihtiyacım varmış gibi yazıyorum. 28 yaşında askerden dönüp ilk işine başlayalı bir ay olmuş biri olarak günde 12 saat çalışmaktayım. İşten eve evden işe geçen bir hayat. Bu işi bırakmalımıyım devam etmeli miyim konusunda kararsızım. Bir yanım seviyor diğer yanım da bu kadar saat çalışmaktansa nefret ediyor. Ne arkadaş , ne aşk ne de kendime ayıracağım bir vakit var. Uykumu bile doğru düzgün alamıyorum. İşi bıraktım diyelim ki o zaman ne iş yaparım? Alternatif yok. Kardeşim gibi resepsiyonist mi olsam diyorum acaba. Çünkü farklı bir şehirde tek başına karışanı görüşeni yok. Kalacak yer , yemek sıkıntı değil. Hem de 9 saat çalışıyor. Belki olabilir tam karar vermedim. Bir de üstüne üstlük yeni eve taşınma mecburiyetimiz çıktı. Bugün taşındık. Ablamlar eski eve geride kalan birkaç eşyayı almaya gittiler. Ben de etrafı biraz toparladım kanepeye yığıldım ağladım biraz. Öyle yazıyorum. Düşünüyorum ben ne için yaşıyorum. Hayat bu mu demek? Hep çile hep sıkıntı. Üstelik bu yeni taşındığımız ev işe daha uzak. Mecburen daha da erken kalkmak zorunda kalacağım işe gitmek için. Çok düşünüyorum ne olacak benim halim. Sonra anne babam aklıma geliyor. İkisi de çocukluklarından itibaren çalışmışlar hep durmadan. Belki çocukluklarını bile yaşayamamışlar. 5 tane çocuk büyütmüşler. Onların çektiklerini düşünüyorum çok mu erken pes ediyorum diyorum kendi kendime. Ama hiç azmedesim de gelmiyor bu hayat şartları içinde. Ne yapacağımı, ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Sıkışıp kalakalmışım. yok mu bir çare Allahım 😔