Benim gibi hayattan bezmiş olan var mı?

Ben senelerdir böyleyim olmuyor çıkamıyorum işte beceremiyorum

Olmuyor ben çok pasif çekingen özgüvensiz durgun sessiz soğuk biriyim sosyal olamıyorum mutlu olamıyorum iletişim kuramıyorum hep ölü gibiyim evden çıkmak istemiyorum gençliğim evde geçti hep hayatı yaşamayı bilemedim

Olmuyor beceremiyorum işte ben 30 yaşıma kadar istemeyerek böyle yaşadım çocukluğumdan belli böyleyim gençliğim evde istemeyerek geçti hep çalışmak gezmek istedim olmadı yapamadım evden çıkmak istemiyor canım ama boşa geçen senelerim ivin çok pişmanım için yanıyor resmen

Ben utanırım çocuktan yani çocuklara yaklaşamam bile kendim bildim bileli çocuklardan uzağım yapamam bakamam emanette alamam kimsenin çocuğunu

Senin bu dediğini yapabilmem imkansız bana yapamayacağım şeyleri söylüyorsun Ben hiçbir şey beceremem kişiliksiz kaldım birey olamadım

Bana ne desen haklısın ister kız ister eleştir ister kına istediğini de hak ederim ama beni biraz da anlamaya çalış bir insan neden senelerce eve kapalı işsiz asosyal yaşadım ben salak mıyım krndimi eve kapalıyım gençliğimi evde boşa geçirdiğim bende çocukluğumdan belli yaşıtlarım gibi olmak çalışmak gezmek başarılı olmak istedim ama olamadım bu yaşıma kadar olamadım istesem de olmuyor çalışamadım gezemedim evlenemedim okuyamadım bile ya hiç istemeyerek eve kapalı yaşadım hâlâ eve kapalı yaşıyorum dışarı çıkmak gezmek çalışmak insanlarla olmak bana çok uzak geliyor gençliğim böyle geçti bu yaştan sonra mı düzelecem daha da zorlaştı olmuyor işte kendimi her geçen zaman daha da kapatıyorum eve hayattan beklentim yok boşa geçen gençliğim beni mahvetti mutsuzum üzgünüm kendimden nefret ediyorum keşke çocukluğumdan itibaren herkes gibi doğru yaşayabilseydim şimdi de doğru bir insan olurdum

Benim bu yaştan sonra hayattan beklentim yok gençliğimi evde geçirmişim ben dışarıyı bilmiyorum korkuyorum dışardan duramam hem dışarda napcam nereye gidicem boş boş dolaşamam herkes der işsiz güçsüz falan ben utanırım kimse görmesin beni dışarı da çıkamam zaten

10 sene önce de aynıydım hâlâ aynıyım değişmiyor işte 10 sene önce de aynı böyle dert yanıyordum ama hiç düzelemedim

Evde hareketsiz yaşıyorum hep oturuyorum popom yapıştı koltuğa kalkmak istemiyorum canım bişey de yapmak istemiyor psikoloğa gitsem ne olur param yok gidemem zaten

Ben zengin olmak da istemem fakir olmaktan da şikayetci değilim bak ben yardım falan istemiyorum beni anlayan insanlar olsun isterdim ama anlayan yok herkes yargılıyor

Ben senelerdir böyleyim hep düzelmek istedim ama düzelemedim maalesef bu yaştan sonra da düzelemem

Ben önyargılı değilim

Degilim ben gerçek olanı söylüyorum

Ben kendimi taniyorum biliyorum kendimin farkındayım maalesef benden adam olmaz

Ben güçsüz zayıf başarısız korkak bir erkeğim pes etmem gayet doğal hem ben çoktan pes ettim

Bilmiyorum valla off ya napcam ben acayip kötü oldum

Bu yaşıma kadar hiç çalışamadım özgüvenim yok çekiniyorum mesleğim yok okumadım yaş 30 kim alır beni işe gençler okumuşlar özgüvenliler güçlüler varken bana iş yok

Beni almazlar gençleri özgüvenlileri alıyorlar beni kimse işe falan almaz cv den direk elenirim zaten

Emekli 20 senedir

Özel hayatımı aile hayatımı burada yazmıcam kusura bakma bunların ne önemi var burada konu benim

Babam abilerim bana iş bulamaz mesleğim yok okumadım etmedim ya bu yaşıma kadar iş bulamadım bu yaştan sonra mı bulucam senelerdir işkurda kaydım var bir sürü işe başvurdum ama olmuyor beni istemiyor kimse

Lise bitirdim ama mesleğim yok iş tecrübem yok bu yaşta beni kimse işe almaz sen olsan alır mısın bu yaşta bu halde birini

Bu yaştan sonra beni hiçbir yer işe almaz

Bu yaşıma kadar almadıysa bu yaştan sonra da almaz bu gerçek

İşkur typ şunları hep torpil bak ben yüzlerce kere başvurdum senelerdir işkurla kaydım var ama olmuyor sadece ben mı başvuruyorum hayır binlerce kişi başvuruyor yani beni seçmeleri imkansız

Sanmıyorum bak ben zaten başvuruyorum böyle alımlara kaçırmıyorum ama olmuyor

Ben beceremem öyle şeyler

Bende o kapasite yok bana göre değil öyle şeyler zaten

Özgüven cesaret yok bende pasif kaldım korkuyorum her şeyden evcilim kişiliğim oluşmadı hayata uyumsuzum

Neyse teşekkür ederim ama boşver benden adam olmaz yani

Kişiliksizim kişiliğim oluşmadı karakterim de oluşmadı yani bir birey olamadım ben hayatta kendime yer edinemedim

Çevremde insan yok arkadaşım yok sevgilim zaten hiç olmadı yani kendi halimde biriyim seven sayan yok beni

Ben konuşmuyorum sessiz çekingen pasif biriyim sosyal olamıyorum okulda vok sessizdim kimseyi konuşmazdım hâlâ aynıyım hiç konuşmam ben yapım böyle

Ben anca dert yanarım çünkü mutsuzum üzgünüm motivasyonum yok normal konuşmayı beceremem ki

Kabullenme süreci

Üzülüyorum ne yapıyım hiçbir şey yapmadım her gün evde sabahtan akşama kadar sıkılıyorum

Sevmiyorum oyun sıkılıyorum telefon iyi değil zaten o kadar

Hayır

Gençliğim çocukluğum böyle geçti hep hayattan bezmiş halde yaşadım artık tamamen bezdim

İnançlıyım ama gençliğim evde boşa geçti hayata geç kaldım hayattan beklentim yok çok kötüyüm ya ailemin evinde kaldım resmen hayatım yok ortada

Mecbur dayanıyorum

Evet haklısın hissettiklerimi yazmışsın çok yoruldum boğuluyorum ama hep katlanıyorum dayanıyorum inancım ve umudum bana güç veriyor evet hayatı kaçırdım gençliğimi hiç yaşayamadım her şey içimde kaldı hayata geç kaldım çoğu şeyden mahrum kaldım eksik yaşadım yetersiz kaldım güçsüzüm zayıfım hayata tutunamıyorum özgürlüğüm yok tutsak gibi yaşıyorum mutsuzum yalnızım ama inancım ve umudum bana güç veriyor bu yüzden dayanabiliyorum

Bu arada bu soruyu nasıl buldun 4 sene önce sormuştum bu soruyu

Burcum balık ben şu anda 33 yaşındayım hatta 34 olacağım bu soruyu 4 sene önce sordum 10 senedir burada böyle sorup durdum hep aynı şeyleri paylaşıyorum maalesef gençliğim hep çırpınarak yalnızlık çaresizlik içinde geçti 10 15 20 sene önce de aynıydım bu yaşıma kadar hiç değişemedim kendimi aşamadım açılamadım çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim bu benim kişilik ve mizaç yapım istesemde degiştiremiyorum bu yüzden hep insanlardan kaçtım kendimi geri çektim içime kapandım sosyalleşemedim kendimi eve kapattım zamanla kendimi daha da eve kapattım ve gençliğim hep evde geçti iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadan yaşadım kendimi eksik geri kalmış geç kalmış yetersiz hissediyorum bu olumsuzlara hep dayandım katlandım hep üzüldüm mutsuz yaşadım ama hâlâ dayanıyorum çırpınıyorum gençliğimin en güzel yıllarını kaybettim hayatta telafisi olmayan bir kayıp bu ama hayatımda devam ediyor pes etmiyorum benim en büyük güç kaynağım inanç ve umut zaten büyük hayallerim yok sadece sıradan bir hayatım olsun istiyorum dışarı çıkmak özgürlüğümü hissetmek çalışmak gezmek aşk yaşamak istiyorum bunun için bir adım atamıyorum sadece inanmak ve umut etmek beni ayakta tutuyor bir de bağlama tutkum beni hayata bağlıyor

Bu yaşıma kadar istesemde değişemedim düzelemedim zaten yaşım ilerledikçe daha da zorlaştı bana da imkansız geliyor ama yine de umut ve inanç bana sadece güç veriyor zaten en güzel yaşlarım hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti gitti hayattaki kaybım büyük kendimi eksik yetersiz zayıf güçsüz hissediyorum başka çarem yok umutsuz ve inançsız yaşamak çok zor

Zaten öleceğiz ne zaman öleceğimiz belli değil ben hayatımı hiç yaşayamadım az da olda güzel şeyleri yaşamak hissetmek görmek istiyorum biraz çalışmak para kazanmak gezmek eğlenmek ve aşık olmak hayatımda bir kadının olmasını istiyorum

Ben 33 yaşına kadar işimi sevgilimi/eşimi bulamadım bu yaştan sonra artık hak etmiyor muyum o kadar bekledim bunlara kavuşmak için ne yani benim hakkım değil mi sevilmek bir kadınla mutlu olmak

Zaten benim gibi evcil pasif asosyal utangaç çekingen zayıf bir erkeği hiçbir kadın sevmez istemez bu da bir gerçek benim ki sadece umut ve hayal işte

Kızlar güçlü erkek sever ben her anlamda güçsüzüm dış görünüş olarak cılız çelimsiz bir şeyim boyum 175 kilom 55 kişilik olarak zaten utangaç çekingen içe dönük sessiz pasif biriyim çok yetersiz bir erkeğim bu yaşıma kadar hiçbir kızla tanışamadım buluşamadım çıkamadım flört edemedim bile

Aşksız yaşanıyor ama ben 3e yaşına kadar hiçbir kızla yakınlık kuramadım hiç sevgilim flörtüm olmadı ergenliğim gençliğim hep yalnız geçti bazen hayatımda bir kız arkadaşa ihtiyaç duyuyorum bunun eksikliğini yaşlandıkça daha çok hissediyorum neyse zaten alışıyorum yalnızlığa buna mahkumsam kabullenmekten başka çarem yok kimse anlamıyor zaten beni ben hep dışlanan biriyim seven sayan yok ailemden başka kimse yok hayatımda 55 kiloyum çok zayıfım cılızım gerçi boyumda 175 çok uzun değilim ama yine de zayıf görünüyorum

33 yaşına kadar olacaktı

Ne yani yalnızlık beni erkenden mi öldürür çok mu zararlı gerçekten ya off ergenliğim gençliğim hep yalnız geçti herkesin ergenlik ve gençlik yıllarında karşı cinsten arkadaşı sevgilisi oluyor benim hiç olmadı demekki bu bu bir ihtiyaç ve bende eksikliğini hissediyorum sadece cinsellik olatak algılama ben zaten cinsellikten uzağım benim demek istediğim hem zihinsel hem duygusal hem fiziksel hem sosyal yani her anlamda ihtiyaç

Evet olmayınca olmuyor hayırlısı olsun ne diyelim hayat devam ediyor ve geleceğimizi bilmiyoruz belki güzel günler yaşayabiliriz ben hiçbir zaman inançlı ve umutlu olmaktan vazgeçmeyeceğim

Başka çarem yok neyse boş ver sana hayatta mutluluklar