Susmak cevap mıdır, kabullenmek mi?

Seni anlayacak dinleyecek kimsen olmayınca susup kabullenir insan. Bazen haklı da olsan insan yoruluyor ve boş veriyor çünkü artık bir çok şeyin önemi kalmadığnı fark ediyor. Anlaşılmak veya anlaşılmamak her şey anlamını yitiriyor susup vazgecer insan. Sonra sustukların anlatıklarından daha değerli oluyor..

Eğer cahil laftan anlamıyorsa susmak en gürültülü sessizlik. Ama söz konusu haklarsa ya da bir çocuk özel bireyler gibi kişilerse ve haklarını savunamayacak durumdaysa susulmaması gerektiğini düşünüyorum.

Susmalarımın çoğu kabullenmekten gelir birazı da yorgunluktan

Kabullenmek, konuşmaya da anlatmaya da mecalinin olmaması demektir. Yorgunluktur, birşeylerin değişeceğine ne de olacağına da inancının kalmamasıdır. Bende öyle oluyor en azından.

Bir şeyi değiştiremiyeceğimi söylesem de bir tesiri olamdığını anladığımda susuyorum. Arayı düzeltmek ve kötü olmak istemediğim biri ile saatlerce konuşurum düzeltmek için çabalarım 🙏🦦

Ben biriyle tartışıyorsam demek hala birşeylerin çözüleceğine dair umudum ve isteğim var.. susmuşsam bitmiştir demekdir.. tek laf, tek cümle bile gereksiz kalıyor

Yerine göre değişiklik gösterir. Her daim susmak elbette doğru değil, ama çok konuşmak da marifet değil.

Kabullenmek bazen en iyisidir.

Verecek bir cevabının olmadığı yerde kabullenmektir

Sessizlik en güzel cevaptır. Bazen kırgınlıklarını anlatır ya da hüzünlerini vs

Susmak bazen sessiz bir kabulleniş, bazen de derin bir cevaptır. Anlamı kişiye göre değişir.

Yeri ve zamanına göre değişir bence. Onu çok iyi ayarlamak lazım.