Bir insanın sana neler verebileceği mi, yoksa senin için nelerden vazgeçeceği mi daha önemlidir?

Bana neler verebileceğine bakarım aslında, bana olan değerini verebilecekleri belirler lakin kastettiğim maddiyat değil, bana sevgisini, ilgisini veriyor mu, sadece söylemleriyle değil eylemsel olarak da hissettiriyor mu sevgisini, beni düşündüğünü hissettiriyor mu, belli ediyor mu, benim derdimi kendi derdi olarak görüyor mu, bunlar bana göre hep vermektir, vericiliktir, hastalandığımda çorba yapması, bana kitaplar okuması, benim için yemekler yapması, bana beni özel hissettirmesi gibi detaylar vericiliktir, yatırımdır, sırf kitapları çok seviyorum diye bana bir kütüphane kurması mesela ya da sırf yüzümdeki gülümseyişi görmek için en sevdiğim çikolatalardan alması. Hem neden benim için bir şeylerden vazgeçsin ki, anasından, babasından vazgeçen benden de vazgeçer, köklerini silip atan beni de silip atar, benim aslanlar gibi savunması başka bir şey, ailesinden vazgeçmesi başka bir şey, hem benim için bir şeylerden vazgeçmek zorunda kalsın, neden iki arada bir derede kalsın, işinden gücünden, konforundan niye vazgeçsin benim için, bunları yaparsa ben o kişinin kendine değer vermediğini düşünürüm, prensip sahibi olmadığını düşünürüm, ilişkilerde tavizler ve fedakarlıklar olabilir lakin karşılıklı olmalı, vazgeçişler olmamalı. Kendinden, kişiliğinden, onurundan, haysiyetinden bir kişi sevilmez ki hakiki manada, kullanılır, sömürülür.

biri bisey için va geçmek zorunda kalıyorsa o kişi doğru insan değildir. mesela aileden, arkadaştan, bi isten, bi şehirden falan. bana önemli olan ne vereceği. huzur mu güven mi sadakat mi?

Normal yaşayıp gitsek olmuyor mu illa bir vazgeçiş illa bir şeyler vermek. Hayat ne yorucu ya shjj