Değer verdiğiniz birini kırdığınızda vicdanınızın sesi sizin de kirpiklerinizi nemlendiriyor mu?

Sevdiklerimi bilerek bilmeyerek kırmam aslında ama bazen hakedene tak diye söylerim sonra hakettiğini bile bile vicdan yaparım günlerce saatlerce düşünürüm ama bu onun o kalp kırıklığını haketmediğınden değil tamamiyle benim karakteristik yapımdan kaynaklanıyor..

Değer verdiğim birini kırmışsam muhtemelen hakkından fazla değer verip, hayal kırıklığına uğramışımdır. İnsan kırıldıkça da keskinleşiyor duygu ve düşünceleri.. Kaçınılmaz son..

Kimseyi kırmadım çok şükür ama hep kırılan taraf oldum. Belki de kırılmamak için kırmamak değil, bazen kırmak gerekiyordu.

Değer verdiğim birinin kalbini durduk yere kırmam. Hatta kimsenin kalbini durduk yere kırmam. Kırıyorsam eğer gerçekten de hak ettiği için. Yoksa kalp kırmak bana göre değil

kimseyi kirmayi sevmem, kirmamaya da cok özen gösteririm, bu konu da cok hassasimdir. üzücü ama kirilan tarafta hep ben olurum.. ama eger birini ciddi anlamda kirarsam bunu hak etmis olur ve bundan da hic pisman olmam.

Evet özellikle babamı kırmaya dayanamıyorum o benim canım annemden sonra tek varlığım

İçime dert oluyor. Üzdüğüm için pişman oluyorum ve hemen onarmak istiyorum.

Kasitli kirmam ama uzdugumu gorursem duygulaniyorum.

Ya tabi istemeden de olsa birini kırınca ben daha çok üzülüyorum.

En çok kırılan ben oluyorum. Karşılık vermeseydim keşke dediğim oluyor

Ben genelde kırılan taraf oluyorum o yüzden kıranlardan hemen uzaklaşıyorum.

Hem kırdım hem de kırıldım.

Evet özrümü de dilerim