Kendimi duygusal olarak boşlukta hissediyorum?

sorunlu bir ailede büyüdüm. çocukluktan beri sanki kimse benim varlığımdan haberdar değil gibi. kendimi duygusal olarak çok aç hissediyorum. annem zor zamanlar geçirdi. tüm stresini de benim üzerimden çıkardı. sürekli eleştiri aşağılama. çok içime kapandım bir ara. sonra bir gün karar verdim. tüm bunlardan kurtulup kendime yeni bir hayat kurucam. yaptım da bunu. ama yetmedi.

şimdi ailemden uzakta tek başıma evimde oturuyorum. yepyeni bir şehre geldim. kimseyi tanımıyorum. benden yaşça büyük insanların arasında vakit geçirmeye çalışıyorum.

benim tek sorunum sevgisizlik. annemin bana sarılıp bir çift güzel söz söylediğini hatırlamıyorum. kaç yaşındayım. öyle içime oturmuş hala içimde. çok uğraş verdim bunun için ama her insanın demek bir yapısı var.

arkadaş konusu desen aynı. sevgili hiç olmadı zaten. o da çok aklıma takılıyor. zaten çok çekingenim o konuda. insanlara hiç güvenim yok. biliyorum olsa da hiç sağlıklı bir ilişkimiz olmaz. sürekli ilgi bekliyorum. göremeyince içim içimi yiyor çok mutsuz oluyorum.

o kadar çok kırıldım ki hayatta. sanki bir şeye heveslendim mi biraz sonra o şeyi kaybedeceğim. arkasından üzüleceğimi düşünüyorum. zaten hayattan beklentimi sıfıra indirdim. hiç bir şey hayal edemiyorum. yapayalnız bir insan oldum. ve bu mutsuzluğun artık son bulmasını istiyorum. burada iyi insanlarda da tanıdım. ama samimiyet kurma konusunda biraz sıkıntım var sanırım. bir de bu utangaçlığı yenmek istiyorum. vardır aranızda benim gibileriniz. tecrübelerinizi paylaşıranız çok sevinirim.