Artık kendinizden bir parça olarak gördüğünüz acılarınız, yaralarınız var mı?

Question

Bazı acılar acıtmıyor, aksine yaralarını benimsiyorsun. Çöl botuyla yürüdükleri yolu yalınayak koşmak gibi. Tuhaf olan ise ilacı, o yaranın kanaması. İyileşirse eksik kalacakmışsın gibi. bir ırkla arana uçurumlar koyarsın da o boşluk kapanmayacak gibi gelir. Kalıtsallaşmış ruh hali semptomlarının reaksiyonlarını iyi analiz etmeli. Aksi halde geri dönülemeyecek normalleşmelere yol açıyor. Ve bu söylediğimi sadece kalbimi açıp bakarsanız anlarsınız, ya da tam olarak aynı şeyi yaşamış birisi gözlerimden okuyabilir; Hemhal olmak?'' Hastalıklı bir düşüncenin sağlıklı bir hale dönüşme süreci gerçekten acıtıyor.

_Petunya_ · Accepted Answer

İnsanlar aynı açıdan bakınca değil, aynı acıdan bakınca birbirini anlar. Zira herkesin açısı "kendi iradesi düzeyinde, kendi zanlı üzere , kendi kavrayış düzeyinde olup" farklıdır. Oysa aynı acıdan geçen için anlaşılmanın ve anlamanın farklı boyutları ortadan kalkar. Kalpler birbirini yara izlerinden hissederek tanır ve bilirler. Acının şekli rengi herkesde farklı olsa da acı, acıdır. Acıyı tadan ( ondan şuurlu bir şekilde ders çıkartan/ acısını içselleştiren ) birbiriyle hal yarıştırmaz, haldaş olur. Dertler birbiriyle özdeşim kurunca yoruma, izaha, açıklamaya hacet kalmaz. Acımıza yorum yapana, kendinden örnek verip hüznümüzü zanlarıyla küçümseyip, dert yarıştırana dertlerimizi anlatmayalım anlaşamayız. Anlaşılmak akılların yorumuyla değil gönül gönüle denk gelince birbirine merhem olur. Akıl ehline, derdini dermana dönüştürmeyene, hâl bilmezlere ,... gönlümüzü açmayalım, derdimiz bir iken iki olur... Niye mi! Bizimle aynı yoldan yürümeyen, aynı yollardan geçmeyen, benzer mücadaleler vermeyen, benzer başarılar kazanmayan, bizi hiç bir zaman anlayamaz. Çünkü rütbelerimiz , seviyelerimiz farklıdır. Kalbimizi , sözlerimizi anlamayacak olana anlatmak çabasıyla yormayalım. Yoğrulmamış kalpler ( hayatlar) bizin ruhumuzun derinliklerimize inemeyecekleri için bizi anlayamazlar.

hawalıbiri · Accepted Answer

Her zehir panzehrini de beraberinde getirir çünkü bir bitki zehirliyorsa panzehrini veren de o bitkinin yakınındadır bu yüzden yarayı iyileştiren oksijen ya da insan değil doğal ilerleyen süreç oluyor bizi anlayan da yine aynı şeyleri yaşamış olanlar değil durup düşünebilen ve yaralarına eğilip anlamaya çalışanlar yoksa herkes yaralı bu hayatta kimi söyler dilini yakar kimi susar yüreğini yakar herkes kulağını kapattığından insanın fısıldayası bile kalmıyor

JamaisV · Accepted Answer

kendimi kaybedip yaşanılan her şey için kendimi suçlayıp , kendi benliğimi, kendi kötülerimi, onların kaynağı benmişim gibi düşünüp sorguladığım anı hatırlıyorum. kendi kendime küsmüşüm gibi şimdi onun boşluğunu dolduramıyorum. gerçek acılara odaklanamıyorum

Barış_LonelyForever · Answer

hayır hiç bir acımı parçam olarak görmedim.

bfbfatih · Answer

Çok var zamanın seyrine bıraktım artık

falanca-filanca · Answer

Yok hepsı şifalandı cok sukur

Gizli Üye · Answer

Tabii ki acılarımız oldu

Artık kendinizden bir parça olarak gördüğünüz acılarınız, yaralarınız var mı?

En İyi Cevaplar

Kızlar & Erkekler Ne Diyor?

Artık kendinizden bir parça olarak gördüğünüz acılarınız, yaralarınız var mı?

En İyi Cevaplar

Kızlar & Erkekler Ne Diyor?

Bu paylaşımı beğenmene sevindik!