İnsanlar daha çok ağladığında mı anlar yoksa anladığında mı ağlar?

İnsan derdinin ne olduğunu bilmeden de ağlıyor, esas sorununun ne olduğunu bilmeden, sanıyor ki yediği arkadaş kazıklarına ağlıyor, sanıyor ki aşk acısı çekiyor, halbuki esas travmasını bilmeden ağlıyor, neye ağladığını bilmeden. Esas sorununu bilebilmesi için de yüzleşebilmesi de lazım geliyor ki yüzleşmek bir devrim, çok çetrefilli, sancılı. Hani insan dünyaya geldiği vakit ağlıyorya, ilk kez yüzleşen insanın çektiği elem böyle olsa gerek, yüzleşen kişi utanıyor, nasıl utanıyor hem de, yeniden doğumun verdiği bir sancı çekiyor. Bu kez gerçek sorununu bilerek ağlıyor, utanarak, zahiren ağlayışlarını eskitirse bu kez de yüreğine akıtıyor gözyaşlarını, asıl ağlayış aslında insanın gerçekleriyle yüzleşmesiyle başlıyor, çünkü bu kez neye ağladığını bilerek ağlıyorsun.

İnsan anladığında da ağlar, hüzün çökünce de ağlar, geçmişe bakar ağlar, hayallerine ağlar, zorda kalan insanlara ağlar, bir canlının mağdur edilmesine ağlar, acıklı bir film sahnesine ağlar.. yani insanın fıtratında vardır ağlamak. Yoksa başka nasıl kurtulabilir ki insan duygusal yüklerinden...

Anladığı zaman ağlar acı mutsuzluk beyinde ağlama hissini tetikler ve ağlarız